CAR T-celtherapie redt levens. Het ontwikkelt je eigen immuunsysteem om kanker op te sporen.
Het werkt.
Het kost ook een fortuin.
Wanneer patiënten al ernstig ziek zijn, is weken wachten op een behandeling op maat gevaarlijk.
“Als je heel zieke patiënten behandelt… krijgen ze misschien nooit de therapie”, zegt David Coe, die geen deel uitmaakte van dit specifieke onderzoek, maar wel begrijpt wat er op het spel staat bij CoED Biosciences in Cardiff. “Ze gaan zo achteruit in de drie weken die nodig zijn om de CAR T te maken.”
Het standaardproces is wreed in zijn eenvoud en traag.
Artsen halen T-cellen uit het bloed van een patiënt. Ze mengen die cellen met kleine kralen. Een onschadelijk virus brengt een gen in voor een chimere antigeenontvanger: een GPS-systeem waarmee het immuunsysteem tumormarkers kan vinden. Gewoonlijk neemt 30% tot 70% van de cellen de nieuwe programmering over. De rest wordt wekenlang vermenigvuldigd voordat het terugkeert naar de patiënt.
Een enkele dosis bedraagt meer dan € 280,00.
Alleen de rijken kunnen het zich veroorloven.
Judit Guasch Camell en haar team in Barcelona besloten de hardware te hacken.
In plaats van cellen rond platte plastic zakken en schalen te laten stuiteren – wat geen bruikbare textuur of structuur biedt – hebben ze een gel in 3D geprint. De afdruk zag eruit en voelde aan als menselijke lymfeklieren.
T-cellen zijn aanraakgevoelig.
Ze voelen hun omgeving. Uit eerder onderzoek blijkt dat ze sneller en sterker worden geactiveerd als de fysieke ruimte om hen heen vertrouwd aanvoelt. Plat plastic voelt niet vertrouwd aan. Het voelt als niets.
De standaard plastic opstelling biedt geen tactiele aanwijzingen. Dit beperkt de proliferatie en genetische opname, zegt Guasch Camel.
Ze hebben een test uitgevoerd.
Groep A: T-cellen in plastic.
Groep B: T-cellen in 3D-geprinte gel die knooppunten nabootst.
Dezelfde virussen. Dezelfde kralen.
Vijf dagen gingen voorbij.
De standaard plasticmethode produceerde CAR T-cellen van ongeveer de helft van de startpopulatie. De 3D-methode converteerde 75% ervan.
Betere conversiepercentages zijn belangrijk. U heeft minder dure reagentia nodig.
Nog belangrijker. Snelheid.
De T-cellen in de gelstructuren groeiden twee keer zo snel als hun aan plastic gebonden neven.
Dit is van belang voor de logistiek. Snellere groei betekent lagere arbeidskosten. Het betekent minder chemisch afval. Het zou het verschil kunnen betekenen tussen leven en dood voor patiënten bij wie de kanker niet stopt terwijl biotechfabrieken draaien.
Gillian Griffiths van de Universiteit van Cambridge ziet dit als een brug. Een kleintje misschien.
“Het gaat erom immunother… wereldwijd toegankelijk te maken, ook in landen met lagere inkomens”, merkt ze op.
Maar de vraag blijft. Kan dit schalen?
David Coe springt nog niet vooruit. De technologie ziet er veelbelovend uit. De biologie werkt. Maar 3D-geprinte gels produceren in het volume dat nodig is om miljoenen mensen te behandelen? Dat vergt een ander soort techniek. En veel gegevens hebben we nog niet.
