De tijdlijn verschoof. Opnieuw.
NASA fluistert niet langer over een verre maantoekomst; ze zijn bezig met de onmiddellijke stappen om van de zuidpool van de maan een werkruimte te maken.
Dinsdag werd aangekondigd dat alleen al dit jaar drie vrachtmissies voertuigen en voorraden naar dat specifieke stuk ijs en rotsen zullen vervoeren. Dit is niet alleen een voorbereiding op de Artemis II-flyby die zojuist is gebeurd. Dit is de opstelling voor de push van eind 2020, waar mensen daadwerkelijk verblijven.
Waarom nu? Nou, kijk naar het oosten.
China zit niet stil. Met een reeks succesvolle missies en een opgesteld plan voor een eigen onderzoeksstation voor taikonauts is de concurrentie verhard tot rivaliteit. De maan is de nieuwe grens, en beide machten zien het als het proefterrein voor dominantie in de verre ruimte.
“Waar we aan beginnen is buitengewoon moeilijk”, zei NASA-beheerder Jared Isaacman tijdens een briefing in Washington. “We springen niet rechtstreeks in de utopie met een glazen koepel. We maken gebruik van het draaiboek uit de jaren zestig.”
Hij heeft gelijk. We weten schrikbarend weinig van de gecombineerde 80 uur die Apollo doorbracht op stof. Het meeste gebeurde een halve eeuw geleden. Nu moeten ze opnieuw vanuit het niets proberen te overleven.
De drietrapsladder
Het bouwen van de basis is opgedeeld in fasen, een logische progressie van overleven naar duurzaamheid.
Maanbasis I is de starter. Deze missie, die niet eerder dan in het najaar van 2026 zal worden gelanceerd, stuurt de Blue Moon Mark I-lander van Blue Origin naar een bergkam nabij de Shackleton-kraterrand. Het is scoutingplicht. Het beschikt over stereocamera’s om te bestuderen hoe raketontploffingen puin omhoog schieten (omdat maanvuil schadelijk is) en een laserreflector om ruimtevaartuigen te helpen hun weg te vinden. Zie het als het optrekken van de mist voor toekomstige bemanningen.
Moon Base II komt later dit jaar. Het rijdt op de Griffin-lander van Astrobotic. Deze brengt spieren. Meer dan 1.100 pond vracht, inclusief FLIP, een rover van Astrolab ontworpen om vroege mobiliteit te testen. Als je wilt lopen, moet je eerst leren hoe de benen werken.
Moon Base III is de specialist in wetenschappelijke ladingen. Het toestel wordt dit jaar ook gelanceerd op de Nova-C-lander van Intuitive Machines en beschikt over Lunar Vertex om mysterieuze, heldere ‘wervelings’-patronen op het oppervlak te analyseren. Het brengt ook hardware van de Europese Ruimtevaartorganisatie mee, en instrumenten uit Zuid-Korea. Een beetje internationale samenwerking in een zeer nationale race.
Van Orbiter tot Buitenpost
Er was een draaipunt. Nog niet zo lang geleden zette NASA groot in op Gateway, een station dat in een baan om de maan draait. Het was het middelpunt van hun oorspronkelijke plan.
Niet meer.
Leiderschap verschuift geld en richt zich rechtstreeks naar de oppervlakte. Het orbiter-idee wordt opnieuw ontworpen, onderdelen worden hergebruikt, maar de prioriteit is vuil onder de laarzen, niet het stofzuigen van de buitenramen. De zuidpool is de prijs vanwege licht en water.
Kraters zijn daar permanent donker. Koude vallen. Waarschijnlijk ligt daar ijs begraven. Ondertussen krijgen de bergkammen ertussen vrijwel constant zonlicht. Water betekent drinken, zuurstof, brandstof. Zonlicht betekent kracht. Het is een harde combinatie – zo mooi als vijandig – maar het is de enige plek die logistiek zinvol is voordat we zelfs maar aan Mars denken.
Vrachtwagens en drones
Lopen is niet genoeg. Je hebt vrachtwagens nodig.
NASA heeft zojuist miljoenen uitgedeeld – grofweg 219 dollar aan Astrolab en 2120 dollar aan Lunar Outpost – voor maanterreinvoertuigen. Dit zijn in wezen maanklare bedrijfswagens, die in 2028 nodig zijn voor Artemis III en de eerste basislandingen.
- Astrolab’s CLV-1 : Weegt ingepakt 2.000 lbs. Geschikt voor twee astronauten. Topt op 6 mph.
- Pegasus van Lunar Outpost : gebouwd voor uithoudingsvermogen. Kan een jaar mee. Haalt meer dan 9 km/uur. Handmatige of autonome bediening.
Snelheid is relatief als de zwaartekracht laag is.
Dan zijn er de drones. Mission Moonfall wordt gelanceerd in 2028. Firefly Aerospace draagt ze over, NASA’s Jet Propulsion Lab ontwerpt ze. Het zijn hoppers, kleine robots die over het zuidpoolterrein huppelen.
Waarom overslaan?
Om de ruige grond te verkennen en tijdens de barre maannacht naar ijs te zoeken, moeten ze tussen de rotsen springen en zich in de schaduw nestelen om maanden zonder zonlicht te overleven.
Ze sturen afbeeldingen met hoge resolutie terug. Ze vertellen de grote landers waar ze niet mogen neerstorten. Ze brengen de gevaren in kaart, zodat de astronauten niet één worden.
Een buurt, geen huis
Ambtenaren willen nog geen specifiek adres beloven. Voor de definitieve afrekening bestaat geen blauwdruk.
Carlos García-Galán, programmadirecteur van de basis, zegt dat ze streven naar een gedistribueerde voetafdruk. Een uitgestrekte maanbuurt. Meerdere landingen. Verschillende ruggen. Geleidelijk infrastructuur opbouwen totdat deze verbinding maakt.
Twee landingen per jaar. Elk ervan duurt langer dan de vorige. Het doel is niet alleen aanwezigheid, het is doorzettingsvermogen.
Wanneer de logistieke stroom aansluit bij de bewoning, wanneer de activa op één lijn liggen, is dat het moment waarop de verandering plaatsvindt. Wij gaan niet weg. We stoppen gewoon met vragen om te vertrekken.
Is dat een belofte of een hoop? Volgens de lanceringsdata is het een plan. De politiek suggereert dat het een race is.
Het stof zal het ons snel genoeg laten zien. 🚀
