Eén vrouwelijke octopus werd van 1.773 meter diep gevist. Ze hoort daar niet.
Of dat was tenminste wat de oude regels zeiden.
Lange tijd was de familie Megaleledonidae gemakkelijk te definiëren. Grote lichamen. Koud water. Exclusief Zuidelijke Oceaan. Je weet wel, Antarctica-stijl. Eenvoudig. Schoon. Saai.
Toen vonden ze Microeledon galapagensis.
Ze is klein. Ze is tropisch. Ze werd vastgelopen nabij Darwin Island op de Galápagos. De naam is logisch als je weet wie Charles Darwin was.
Deze ene vondst dwingt tot een herschrijving van de familiebeschrijving. Het blijkt dat de definitie verkeerd was.
Dr. Janet Voight, die ongewervelde dieren beheert in het Field Museum, zegt het botweg: de diepe oostelijke Stille Oceaan is in feite een blanco kaart voor wetenschappers. We hebben nauwelijks gekeken.
“Onderzeese voertuigen bieden uitzonderlijke maar zeldzame kansen om deze dieren te zien. Ze onthullen onverwachte taxa.”
Onverwacht. Ja.
De oude diagnose was gebaseerd op Megaleledon setebos, een enorm beest op Antarctica. De nieuwe man? Niet groot. Niet Antarctisch. Niet eens in de buurt.
Het probleem met zeldzame dingen
Je had maar één exemplaar. Alleen zij.
Haar opensnijden om de snavel en tanden te controleren was een no-go. Wetenschap gaat niet alleen over benoemen; het gaat erom dat je het enige exemplaar niet vernietigt. Dus gebruikten ze micro-CT-scans. Het is niet-destructief. Zo kun je naar binnen kijken zonder er rommel van te maken.
De binnenkant van Microeledon galapagensis kwam in beeld. De maag. De eieren. Allemaal zichtbaar. Geen schaar nodig.
Dr. Stephanie Smith uit hetzelfde museum vond het geweldig. Iets zien wat niemand anders heeft gezien, is een sensatie. Maar het echte wonder was de beeldkwaliteit.
Normaal gesproken heb je contrastmiddelen met zware metalen nodig om zachte delen op CT-scans te kunnen zien. Die agenten zouden het exemplaar verpesten. Of misschien de wetenschap. Hier werkte de scan toch.
“Het 3D-modelleren was eenvoudig”, merkte Dr. Alexander Ziegler.
Geen extra stappen. Geen gifstoffen. Gewoon gegevens.
Geen eenzame boswachter
Hier is de kicker. Tijdens dezelfde duik van het onderzoeksschip Nautilus in 2015 ving de camera twee andere octopussen op. Zelfde soort.
Het was niet alleen zij.
De wateren bij Darwin Island zijn niet leeg. Er is daar een bevolking. Verborgen in het donker. Wachten op een onderzeeër.
Waarom doet dit er toe? Omdat de Stille Oceaan enorm groot is. Als je elk stukje land op aarde tot één enkele klomp zou slaan, zou het water nog steeds niet bedekt zijn. Wij hebben er zo weinig van gezien.
Voight voelt zich gelukkig om met deze geesten uit de diepte te mogen werken. Ze zijn mooi. Zeldzaam. Niet bestudeerd.
Het papier is uit in Zootaxa. De schoolboeken hebben opnieuw redactie nodig.
Hoeveel is er nog meer, levend in het donker, wachtend om een regel te overtreden?
