Detectorsatellieten ter grootte van een schoenendoos zouden een verborgen kernwapen kunnen opsporen.
In 2024 begonnen er geruchten rond militaire bases te cirkelen. Het gerucht: Rusland bouwde een kernbom voor de ruimte. Waarom? De oorlog in Oekraïne. Specifiek. Het succes van Starlink. De constellatie van SpaceX deelde niet alleen breedband uit aan verwoeste steden. Het gaf Oekraïense drones bereik. Radiobesturingsverbindingen hebben limieten. Starlink niet. En het is moeilijk om te jammen. De logica volgt dus. Als je het signaal niet kunt onderbreken, waarom snijd je dan de satellieten niet af?
Brute kracht.
Een nucleaire explosie in een baan om de aarde zou niet zomaar een paar satellieten vernietigen. Het zou Low Earth Orbit (LEO) en Very Low Earth Orbit (VLEO) overspoelen met snelle energetische elektronen. Areg Danagoulian weet dit goed. Hij is universitair hoofddocent nucleaire wetenschappen aan het MIT. Hij vertelde Space.com dat het deze banen ‘onbewoonbaar’ zou maken. Jarenlang. We zouden het Internationale Ruimtestation verliezen. Verkenningssatellieten. Communicatie. Alles.
“We zouden in wezen niet alleen de satellieten verliezen… we zouden ook die banen verliezen.”
We hebben dit eerder gezien. 1962. Operatie Starfish Prime. De VS bliezen een waterstofbom van 1,4 megaton 390 kilometer boven de Stille Oceaan af. Er waren toen minder dan 100 satellieten in een baan om de aarde. Een derde stierf. Stel je het nu eens voor. Vandaag zou een ontploffing het Leo-netwerk van Amazon en honderden klimaat- en rampenmonitorende ogen wegvagen. Het zou een catastrofe zijn.
Dus hoe vind je de bom voordat hij afgaat?
Danagoulian suggereert een zwerm. Niet één groot schip maar veel kleine “9U” cubesats. Ongeveer zo groot als grote schoenendozen. Ze hebben speciale detectoren bij zich.
De doelbaan is specifiek. 1.200 mijl omhoog. 2.000 kilometer. De Russische Kosmos 2552-satelliet hing daar in 2022 rond. Mensen kregen argwaan. Het stak de Van Allen-gordel over. Dat gebied zit boordevol kosmische straling die wordt opgevangen door het magnetische veld van de aarde.
Hier is de truc.
Het splijtbare uranium in een bom reageert met de protonen in die gordel. Hoogenergetische protonen botsen tegen uraniumkernen. Ze verbrijzelen het. Proton-geïnduceerde neutronenspallatie. Neutronen vliegen eruit. Veel van hen.
“Dat apparaat [de bom] wordt een zeer intense neutronenbron.”
De meeste ruimtevoorwerpen zenden die specifieke signatuur niet uit.
Om hem te vangen moet een detectorsatelliet dichtbij komen. Binnen een paar kilometer. Misschien 2,5 mijl. Het kruipt omhoog. De sensor maakt gebruik van een dubbele opstelling. Binnenin: een neutronenscintillator die protonen en neutronen opvangt. Buiten: een ‘kooi van diamanten’. De diamant detecteert alleen neutronen. Als de buitenste kooi wel triggert, maar de binnenste niet, kun je dit negeren. Waarschijnlijk slechts een achtergrondproton. Als beide triggeren? Jij trianguleert. Je traceert het neutron terug naar zijn bron.
Hoe lang gaat het duren? Met één satelliet ongeveer een week. Met tien in een sterrenbeeld slechts enkele uren.
Als je de kernbom vindt, ga je niet naar binnen om hem te ontwapenen. Niemand weet hoe je een atoombom veilig in vacuüm onschadelijk kunt maken. In plaats daarvan blokkeer je de communicatieverbinding vanaf de grond. Geen signaal. Geen ontploffing op afstand.
Maakt het uit dat dit illegaal is?
Het Outer Space Treaty van de VN verbiedt kernwapens in een baan om de aarde. Papieren wet. Er is geen politieagent in LEO om dit af te dwingen. Er bestaan andere methoden. Röntgensatellieten misschien. Maar ze kosten meer en wegen meer.
Danagoulian voegt nog een gedachte toe. Stralingsverharding. Sterkere satellieten. Want zelfs met detectie kunnen we nog steeds met de nasleep te maken krijgen.
