Maak ze zacht. Dat is het nieuwe idee om het ouder wordende ei te repareren. Een simpele aanpassing aan het medicijn deed iets opmerkelijks met oudere ratten. Het verdubbelde hun kans om zwanger te worden. Vijf keer meer baby’s ook.
Enorme claims? Misschien. Maar de wiskunde klopt.
We kennen allemaal de oefening. De vruchtbaarheid daalt rond het midden van de jaren dertig van een klif. In plaatsen als Engeland en Wales? Mensen blijven het toch maar uitstellen. Waarom? De eieren raken op. Ze verouderen. Kwaliteitsdip.
Maar hier is de wending die we zo lang hebben gemist. De eierstokken worden hard. Zoals oude elastiekjes. Deze stijfheid is niet alleen een bijproduct. Het schroeft actief mee met de ontwikkeling van eieren.
Shixuan Wang van de Huazhong University of Science in Wuhan besloot die stijfheid te meten. Hij keek naar vrouwen in de leeftijd van achttien tot tweeënvijftig. Bij allemaal was de gynaecologische kanker verwijderd, wat betekende dat het weefsel ongerept was toen het werd ingenomen. De gegevens lieten een duidelijke slechterik zien: interleukine-11.
Naarmate de leeftijd vordert, piekt dit eiwit. Het vertelt fibroblastcellen om collageen uit te pompen. Collageen maakt weefsel stijf. Stijf weefsel zorgt voor slechte eieren. Het is een eenvoudige kettingreactie.
De eierstokken verouderen niet alleen, ze verkalken ook.
Dus het team van Wang heeft een oplossing bedacht. Ze maakten muizen die het signaal van interleukine-11 niet konden horen. Resultaat? Hun eierstokken bleven soepel naarmate ze ouder werden. Ze ovuleerden ook meer. Nog beter dan de besturing.
Toen kwam de medicijnproef.
De onderzoekers injecteerden een gen-uitschakelingsmiddel in muizen die ongeveer gelijkwaardig waren aan de mens van eind dertig. Twee opnames per week. Vier weken lang.
De verandering was zichtbaar. De eierstokken waren 36 procent zachter.
Heeft het gewerkt? Absoluut. Het bevruchtingspercentage steeg van vijfentwintig naar vijftig procent. De worpgroottes gingen van drie naar vijf pups. Toen ze het probeerden op ratten van vergelijkbare leeftijd, waren de resultaten nog grimmiger. De conceptie bereikte opnieuw vijftig procent. De worpgroottes zijn vervijfvoudigd. Eén pup wordt vijf.
Het is gemakkelijk om opgewonden te raken. Maar pauzeer.
Francesca Duncan van Northwestern University ziet de belofte, ja. Ze merkt op dat menselijke eierstokken dezelfde stijging van interleukine-11 laten zien met de leeftijd. Maar de gegevens zijn afkomstig van kankerpatiënten.
Gedraagt het lichaam van de gemiddelde vrouw zich op dezelfde manier? Wij weten het nog niet.
Dan is er Barbara Vanderhyden van de Universiteit van Ottawa. Ze ziet hier een groter geheel. Dit gaat niet alleen over het krijgen van baby’s later. Als u de eierstokken langer laat werken, kunt u de menopauze volledig uitstellen.
Denk eens na over wat dat betekent. Minder osteoporose. Minder hartaandoeningen. Het is een gezondheidsbonus die naar buiten golft.
Het medicijn moet worden verfijnd voordat het ooit een mens raakt. Op dit moment reist het door het hele systeem.
En dat is het gevaar.
Interleukine-11 komt overal in het menselijk lichaam voor. Het wereldwijd blokkeren ervan kan grote schade aanrichten. Duncan waarschuwt dat de veiligheidslat voor elk medicijn dat zich richt op eicellen astronomisch hoog is. Eén fout heeft gevolgen voor de volgende generatie. Letterlijk.
We weten ook niet hoe lang deze oplossing zou duren.
Een week injecties? Een jaar? Wij raden. Kortdurende therapie kan de stijfheid verminderen, maar niemand weet of het effect aanhoudt.
De ratten hadden geen bijwerkingen. Muizen? Ook geen. Maar mensen zijn geen ratten.
Het venster voor het moederschap is krap. Deze studie suggereert dat de muur tenslotte geen massieve baksteen is. Het is zacht weefsel.
Kunnen we het voorgoed verzachten?
De vraag blijft hangen. Wij willen geloven van wel. Wij moeten gewoon afwachten.
