Nazwa brzmi jak zespół funkowy z lat 70. Nie dotyczy to jednak Biotwinga z Zachodniego Pacyfiku. To podpis dziwacznej pięcioczęściowej pieśni wieloryba, która wprawia biologów morskich w zakłopotanie od czasu jej pierwszego nagrania za pomocą hydrofonów w 2014 roku. Dźwięk zmienia się z niskiego jęku w ostry, metaliczny łomot, który jest trudny do sklasyfikowania. Teraz nowe badania sugerują, że winowajcą jest minke.
Dekodowanie częstotliwości biotwinga
Naukowcy z Cornell University i Oregon State University opublikowali swoje odkrycia w czasopiśmie Journal of the Acoustical Society of America. Monitorowali hałas za pomocą pasywnych akustycznych szybowców oceanicznych. Te autonomiczne pojazdy wysyłane są w najgłębsze partie Pacyfiku, szczególnie na wschód od Guam i w okolice Rowu Mariańskiego.
Sama piosenka była krótka. Czas trwania wynosi 2,5–3,5 sekundy. Zakres częstotliwości jest szeroki i rozciąga się od 38 Hz do 8000 Hz. Obejmuje to niski pomruk odległego grzmotu i wysoki ton ludzkiej mowy. Profil dźwiękowy odpowiada dźwiękom z Gwiezdnych Wojen wytwarzanym przez wieloryby karłowate z Wielkiej Rafy Koralowej. Podobieństwa te doprowadziły badaczy do wniosku, że wieloryby karłowate prawdopodobnie rozwinęły unikalny biotween z zachodniego Pacyfiku.
Dlaczego minki wydają dźwięki?
Minke to wieloryby fiszbinowe. Są najmniejszym gatunkiem w tej grupie. Zamiast zębów mają w pysku fiszbiny. Te struktury keratynowe pozwalają im filtrować kryl i małe ryby z wody.
Wieloryby fiszbinowe wydają dźwięki. Wytwarzają dźwięki charakterystyczne dla określonych regionów. Zwykle śpiewają głównie w miesiącach zimowych. Często dźwięki te kojarzą się z rytuałami godowymi. Western Pacific Biotwing zrywa z tą tradycją. Naukowcy nagrywali te dźwięki okresowo od jesieni 2014 r. do wiosny 2015 r. Oznacza to, że hałas pełni funkcję inną niż reprodukcja. Może to być zachowanie społeczne. Pewnie nawigacja. Dokładny powód nie jest znany.
Znajdź więcej biotwinków
Identyfikacja źródła była przełomem. Kolejnym wyzwaniem jest zrozumienie kontekstu. Naukowcy morscy muszą dowiedzieć się, jak często wieloryby śpiewają latem i zimą. Trzeba także sprawdzić, czy ten dźwięk występuje w innych miejscach.
Jeśli Biotwing Zachodniego Pacyfiku rozprzestrzenił się szeroko w różnych basenach oceanicznych, może być potrzebna nowa nazwa. Na razie pozostaje tajemniczą cechą akustyczną głębokiego Oceanu Spokojnego. Dźwięk jest przechowywany w danych. Czekały kolejne wskazówki. Co mówią nam wieloryby w ciemnym oceanie?
























