Wszystko zaczęło się w pochmurny dzień. Od tego momentu zaczyna się prawdziwa historia fizyki jądrowej.
Henri Becquerel nie chciał zmieniać świata. Był francuskim fizykiem urodzonym w Paryżu w 1852 roku w rodzinie mającej obsesję na punkcie niewidzialnych sił. Jego dziadek pomógł położyć podwaliny pod elektrochemię. Jego ojciec badał zachowanie światła. Henri poszedł w ich ślady i badał materiały fosforyzujące i związki uranu. Do rejestrowania swoich danych używał fotografii. Była to nauka metodyczna.
Ale wtedy wydarzył się incydent.
Becquerel przetestował sole uranu. Uważał, że pochłaniają światło słoneczne i emitują je ponownie w postaci niewidzialnego promieniowania. Aby to sprawdzić, owinął klisze fotograficzne czarnym papierem. Na wierzch położył uran. Wystawił je na działanie słońca. Talerze pociemniały. Wniosek: uran pochłania światło słoneczne i emituje promienie.
Ale potem pogoda się zmieniła.
Odłożył swoje eksperymenty do szuflady i czekał na bardziej słoneczną pogodę. Mimo to opracował zapisy. Spodziewał się zobaczyć niewyraźne obrazy. Zamiast tego znalazł wyraźne i jasne obrazy. Uran emitował promienie bez zewnętrznego źródła energii. To było spontaniczne. Było to nieodłącznie związane z samym materiałem.
W ten sposób odkryto naturalne promieniowanie radioaktywne.
Konsekwencje były natychmiastowe i dziwne. Uran w mieszance uranowej sam emitował niewidzialne promienie. Nie potrzebował ciepła. Nie potrzebował światła. Po prostu istniał.
Praca Becquerela nie pozostała w laboratorium. W 1901 roku nosił w kieszeni kamizelki małą próbkę radu Marie Curie. Zapomniał o tym na kilka dni. Kiedy w końcu go wyciągnął, miał paskudne oparzenie na skórze. To nie było oparzenie chemiczne. To były uszkodzenia popromienne.
„Pierwiastek uran emituje niewidzialne promienie, które mogą przyciemnić kliszę fotograficzną bez zewnętrznego wyzwalacza”.
Uraz ten udowodnił biologiczne działanie tych promieni. Lekarze zwrócili na to uwagę. Zaczęli badać, w jaki sposób promieniowanie to oddziałuje na ludzką tkankę. Badania te ostatecznie doprowadziły do medycznego zastosowania substancji radioaktywnych. Radioterapia stała się rzeczywistością, ponieważ Becquerel został poparzony w wyniku własnego eksperymentu.
Społeczność naukowa uznała wagę tego odkrycia. W 1903 roku Becquerel podzielił się Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki z Marią i Pierrem Curie. Otworzyli drzwi do ery atomowej.
Nadal mierzymy ich dziedzictwo w jednostkach nazwanych jego imieniem. Bekerel (Bq) jest jednostką radioaktywności w układzie SI. Jeden bekerel odpowiada jednemu zdarzeniu rozpadu na sekundę. To niewielka liczba, ale reprezentuje zasadniczą zmianę w naszym rozumieniu materii.
Dlaczego jest to dziś ważne? Ponieważ za każdym razem, gdy słyszysz o energii nuklearnej, obrazowaniu medycznym lub ochronie przed promieniowaniem, patrzysz na następstwa tego samego pochmurnego dnia w Paryżu. Becquerel nie tylko odkrył nową właściwość uranu. Odkrył nowy sposób działania wszechświata.
Klucz był ukryty w szufladzie w jego laboratorium. Nie w pogodzie. Nie w materiałach. A kiedy te drzwi zostały otwarte, nigdy się nie zamknęły.



















