Deze week: Neil Returns, Megalodon loert, eierstokken verrassen ons

0

Neil The Seal is terug en groter

Hij is enorm.
Neil de zeehond is teruggekeerd naar Hobart en de chaos hervat.

Dit is geen klein pupje. Dit is een 5,5 jaar oude zuidelijke zeeolifant (Mirounga leonina ). Hij komt naar de Tasmaanse stranden om zijn jas uit te trekken, maar vernietigt uiteindelijk de infrastructuur.

Met name verkeerskegels.
Toen hij klein was, was een kegel groter dan hij.
Nu?
Hij verplettert ze. Regelmatig.

Hij heeft blubber en volgers gekregen. 1,4 miljoen op TikTok, alleen voor de context. Mensen houden ervan om te zien hoe een dier van meerdere tonnen gemeentelijke eigendommen als confetti behandelt. Het is misschien wel het beste wetenschappelijke nieuws van de hele week.

De schaduw van de evolutie en de kosten van lang levensonderhoud

We leven langer dan welke mens dan ook ooit heeft gedaan.
Dat zou geweldig moeten zijn. Dat is het niet helemaal.

Oudere bevolkingsgroepen brengen oudere problemen met zich mee. Gezondheid gaat achteruit, net als de levensduur. Is dit onvermijdelijk? Handan Melike Dönertaş en Linda Partridge hebben moderne genetische datasets doorzocht om erachter te komen. Ze testen een idee uit de jaren vijftig.

Het wordt de ‘selectieschaduw’ genoemd.

In principe stopt de evolutie met aandacht voor ons zodra we ons kunnen voortplanten. Er is geen evolutionaire druk om op 75-jarige leeftijd genen te repareren die kanker of artritis veroorzaken, omdat de natuur op 75-jarige leeftijd sowieso niets om ons gaf. De schaduw bedekt het levenseinde. Het verklaart waarom ouder worden pijn doet. Het duidt er ook op dat om dit probleem op te lossen, het negeren van wat de evolutie gewoonlijk wil, nodig is.

Megalodon was een monster en hier is het bewijs

In 1978 vonden wetenschappers twintig megalodonwervels. Eén was enorm. 23 centimeter breed. 9 inch breed. Groter dan welke bekende wervel dan ook.

Toen sloeg het noodlot toe.
Of beter gezegd een ongeluk.

Tijdens een verhuizing in 1989 raakten de fossielen beschadigd en verloren in het opslagvagevuur. Iedereen dacht dat ze weg waren.
Dat waren ze niet.

Paleontologen hebben ze onlangs gevonden. Heb ze opnieuw geanalyseerd. De gegevens houden stand. De megalodon (Otodus megalodon ) was precies zo angstaanjagend als de oorspronkelijke schattingen suggereerden. Gigantische tanden. Enorme hersenkraken. De Neogene oceanen hadden een haaienprobleem en ze waren er terecht bang voor. De herontdekking bevestigt de schaal zonder enige twijfel.

De colonoscopie-kater

Bij een colonoscopie worden poliepen verwijderd.
Het verwijderen van poliepen zou kanker moeten voorkomen.

Dat is niet altijd het geval.
Harvard-onderzoekers denken te weten waarom. Het darmmicrobioom blijft kapot. Jarenlang.

Goedaardige gezwellen (adenomen) worden afgesneden. Het risico op darmkanker blijft doorgaans toch verhoogd. Waarom? Omdat de operatie de biljoenen microben die in de darmen leven, verstoort. De gemeenschap heeft tien jaar nodig om te herstellen als dat ooit gebeurt. Een kapot ecosysteem creëert een kapot verdedigingssysteem. Preventieve geneeskunde laat een wond achter die jaren nodig heeft om te sluiten.

Het bemoeilijkt het succespercentage van standaardscreening. We moeten ook de insecten genezen en niet alleen de knobbels wegsnijden.

Eierstokken gaan niet met pensioen. Ze veranderen van baan.

De menopauze is geen einde. Het is een spil.

Francesca Duncan stelt dat de eierstokken niet zomaar stoppen met het pompen van eieren en er geen einde aan maken. Ze nemen nieuw werk aan. Het lijkt meer op een carrièreswitch dan op pensioen.

Ze blijven functioneren. Gewoon anders.
We behandelen de postmenopauzale biologie als een dode zone, maar de organen zijn nog steeds bezig. Reproductieve biologen herschrijven het draaiboek. Het ‘einde’ van de vruchtbaarheid is slechts het begin van iets anders.

Yellowstone heeft in twee dagen een nieuw gat gekookt

De grond stond stevig. Wetenschappers liepen er op 13 juni overheen.

Op 14 juni schudde een explosie het gebied. Klein maar belangrijk.

Op 16 juni verscheen er een nieuwe put. Het is grijs en met slib bedekt. De grootte van een klein zwembad. Binnenin kookt het water. Sissende, krachtige stoom.

Koekjesbassin in Yellowstone. Niemand zag het openbreken. Ze zijn net thuisgekomen en ontdekten dat de aarde ontbrak. De aarde is hier dun. Altijd geweest. Eén minuut stevige rots. Volgende minuut hydrothermische leegte. Het gebeurt. Gewoon onverwacht.

попередня стаття3D-geprinte knooppunten kunnen CAR T-celtherapie goedkoper maken
наступна статтяMagmazeeën herschrijven de geschiedenis van Mars