Laten we stoppen met die onzin. Je kent de sfeer. Je wilt door testosteron aangedreven actie. Je wilt gevechten, wapens, gangsters, autoachtervolgingen, explosies en (vrouwelijke) naaktheid. Het is een eenvoudige formule. Maar hier gaat het om. Een good guy-film is meer dan alleen ruis. Het maakt gebruik van de mannelijke psyche. Het onderzoekt thema’s die verschillende mensen raken. Elke man die deze films bekijkt, voelt het.
We hebben het hier niet over academische filmtheorie. We hebben het over pure geweldigheid. Hier zijn 22 van de meest geliefde jongensfilms ooit gemaakt. Gerangschikt. In volgorde. Begin met de onderkant en werk zo naar boven.
Pacifische rand (2013)
Er zijn maar weinig dingen die mannelijker zijn dan explosies. Ernstig. We weten niet waarom dat zo is. De Pacific Rim van Guillermo del Toro weet precies wat het is. Het plaatst enorme, door mensen bestuurde robots genaamd Jaegers tegen gigantische buitenaardse monsters genaamd Kaiju. De Kaiju stijgen op uit een dimensionale kloof in de oceaan. Ze richten grote schade aan aan de mensheid. Dat is alles. Dat is de plot.
Het is verfrissend. Het is eerlijk. De dialoog is pijnlijk. Het acteerwerk is houtachtig. Idris Elba doet zijn best Bill Pullman van Independence Day. Maar het heeft MONSTERS VECHTENDE ROBOTS. Dat is de haak. Denk er niet te veel over na. Let op de schaal. Bekijk het vanwege de pure brutaliteit ervan.
Kantoorruimte (1999)
Snel vooruit. Mensen zullen terugkijken op de banen uit het midden van de jaren negentig. We hopen dat ze Office Space zien. Mike Judge regisseerde de film. Hij wordt ondergewaardeerd. Zijn satire is slim. Het is grappig. Het is pijnlijk waar. Bekijk zijn film Idiocracy uit 2006 met Luke Wilson. Je zult zien wat we bedoelen.
Office Space gaat over de alledaagse eigenaardigheden van de 9-5-sleur. De gevreesde werkplek. Ron Livingston schittert. Jennifer Aniston is er. Stephen Root is uitstekend. Het ontwikkelde een enorme cultstatus. Waarom? Omdat je kunt relateren. Jij en je vrienden zullen hier tientallen jaren naar kijken. Het is een echte klassieker. Wij hopen tenminste.
De Expendables 2 (2012)
Dit is een vrijdagavondfilm. Met de jongens. We plaatsen The Expendables 2 op deze lijst en niet de eerste. Het vervolg is superieur. Het levert opmerkelijke decorstukken op. Het heeft een plezierig zelfbewustzijn. Het weet dat het belachelijk is. Het geniet van die belachelijkheid. Dat is prachtig.
Simon West regisseerde de film. De cast bestaat uit alle actiefilmveteranen sinds 1981. Sylvester Stallone. Jason Statham. Dolf Lundgren. Jet Li. Terry Bemanningen. Randy Couture. Bruce Willis. Arnold Schwarzenegger. Chuck Norris. Ja, Chuck maakt Norris gek.
De plot is eenvoudig. De missie van een huurlingengroep wordt persoonlijk. Een oude tegenstander keert terug met een ernstige dreiging. Je gaf niets om het plot, toch? Je geeft om de cast.
Huwelijkscrashers (2005)
Niet alle mannenfilms zijn vuurgevechten. Het zijn niet allemaal granaatlanceringen. Wij hebben ook komedie. Er zijn weinig dingen die een man hartverwarmender maken dan een goede bromance. Wedding Crashers levert dat. David Dobkin regisseerde de film.
Owen Wilson en Vince Vaughn spelen de hoofdrollen. Het zijn weerbarstige scheidingsadvocaten. Ze crashen bruiloften. Zij komen onuitgenodigd langs. Het doel? Woo-vrouwen raakten verstrikt in het idee van romantiek. Het plan verloopt vlot. Er is een montage. Dan slaan de problemen toe. De Cleary-bruiloft. Ze ontmoeten hun toekomstige dames. Rachel McAdams. Isla Visser.
Christopher Walken zit erin. Bradley Cooper zit erin. Het is ontzettend grappig. Citaten als ‘Regel nr. 18: geen excuses, speel als een kampioen’ blijven hangen. Er is hartverwarmende mannenliefde. De heren in de kamer zullen het op prijs stellen.
Dapper hart (1995)
We zijn geschokt dat Braveheart niet hoger is. We hebben met vrienden in kamers gezeten en dit bekeken. Vele malen. Mel Gibson regisseerde de film. Hij speelde daarin. Vóór de gekte. Het verhaal van William Wallace. Een 13e-eeuwse Schot. Hij leidde zijn volk in de Eerste Schotse Onafhankelijkheidsoorlog. Tegen koning Edward van Engeland.
Het is een van de meest ongelooflijke films ooit geproduceerd. Het zit vol met historische onjuistheden. Historici hebben de diepte van deze fouten nauwkeurig onderzocht. Maar het lukt. Het vertelt een inspirerend verhaal. Daarom werd het genomineerd voor tien Academy Awards. Het won er vijf. Beste foto. Beste regisseur. Beste cinematografie. Het werkt.
Waarom swingers nog steeds het Guy Flick-genre beheersen
Vergeet de gepolijste romcoms. Swingers (1996) is de blauwdruk voor de moderne male bonding-film. Het dateert van vóór Wedding Crashers, maar deelt hetzelfde DNA van chaotische vriendschap en romantische verwarring. Deze film, geregisseerd door Doug Liman en geschreven door Jon Favreau, is niet zomaar een komedie. Het is een stemming.
Favreau schittert als Mike, een hopeloze romanticus die vastzit in Los Angeles, terwijl Vince Vaughn schittert als Trent Walker. Trent is de ultieme, snel pratende coach voor emotioneel onvolgroeide mensen. Hij heeft goede bedoelingen, ook al zijn zijn methoden agressief. Ron Livingston speelt de heteroman in het trio werkloze acteurs die hun houvast proberen te vinden.
De chemie hier is elektrisch. Vaughn is in zijn beste jaren en levert oneliners die je de komende twintig jaar op de trivia-avond in de bar zult citeren. Heather Graham voegt een laagje echte warmte toe aan de ondersteunende cast. Het balanceert de lach met echt drama. Het is cool. Het is stijlvol. Het is de perfecte vrijdagavondwacht.
Old School: de broederschapsfantasie die we allemaal willen
“We gaan strepen!”
Als je die zin van een naakte Will Ferrell nog niet hebt gehoord, let je niet op. Old School (2003) blijft de gouden standaard voor ordinaire komedies. Todd Phillips regisseerde deze chaos en bewees dat hij meer aankon dan alleen een eenmalige grap.
De plot is eenvoudig. Drie dertigers huren een huis vlakbij de universiteitscampus om hun gloriedagen opnieuw te beleven. Dus beginnen ze een nepbroederschap. Het is niet origineel. Dat beweert het niet. Maar het werkt omdat de lach elke keer weer landt.
Luke Wilson, Vince Vaughn en Jeremy Piven vormen een onwaarschijnlijk vriendentrio. Wilson is de geïrriteerde vader. Vaughn is de wildcard. Piven brengt de manische energie als studentenpresident. Het is mannenliefde. Het is nostalgie. Het is herbekijkbaar tot op het punt van obsessie. Je kijkt hier niet naar voor de plot. Je kijkt naar de momenten.
Casino Royale: de beste obligatie voor de Man Cave
Laten we duidelijk zijn. James Bond is topmannelijkheid. Maar welke James Bond speel je als de jongens voorbij zijn?
Casino Royale (2006) is het antwoord. Martin Campbell regisseerde deze reboot, en Daniel Craig bracht een lef die de franchise al tientallen jaren ontbeerde. Craig is niet zachtaardig. Hij is rauw. Hij is boos. Hij is een mens.
Het verhaal volgt 007 terwijl hij jacht maakt op een internationale bankier genaamd Le Chiffre, gespeeld door Mads Mikkelsen. Le Chiffre financiert terrorisme. Craig moet hem failliet laten gaan. Er staat veel op het spel. Het is visceraal. Eva Green voegt sexappeal toe, maar het is de actie die de inloggegevens van de guy-flick verkoopt.
Ja, Sean Connery is nog steeds de beste Bond. Daar zal de geschiedenis het over eens zijn. Maar Casino Royale is het leukst om met een groep te kijken. De locaties zijn exotisch. Het acteerwerk is van topniveau. De autoachtervolgingen zijn legendarisch. Het mist het kamp van de oudere films, en dat is maar goed ook. Het voelt echt. En echt is wat je wilt als je indruk wilt maken op de bemanning.
The Big Lebowski: een cultklassieker voor elke man
Joel en Ethan Coen hebben niet alleen een film gemaakt. Ze creëerden een religie.
The Big Lebowski (1998) is de definitie van een cultklassieker. Jeffrey “The Dude” Lebowski, gespeeld door Jeff Bridges, is de slapper die we allemaal willen zijn. Nadat een identiteitsverwisseling zijn vloerkleed vernielt, raakt hij verstrikt in een web van nihilisten, miljardairs en bowlingliefhebbers.
John Goodman speelt Walter Sobchak, een Vietnam-dierenarts met een haartrigger. Julianne Moore speelt de rijke vrouw. Steve Buscemi en John Turturro completeren de bizarre bijrollen. De dialoog is compact. Het wordt met elke herkijk beter. Filmscholen bestuderen het nog steeds omdat het zo raar is.
Het is deels westers. Deels detective noir. Deels komedie. Het maakt niet uit hoe je het noemt. De Kerel blijft. En als je het niet hebt gezien, mis je iets. Het is de ultieme chill-film. Geen druk. Gewoon vibraties. En het vloerkleed. Dat vloerkleed verbindt de kamer echt.
Easy Rider: de ultieme roadtripfilm
We gaan terug naar de bron. Easy Rider (1969) veranderde alles.
Peter Fonda en Dennis Hopper schreven en speelden samen in deze mijlpaal in de tegencultuur. Hopper regisseerde ook. Het volgt twee motorrijders die Amerika doorkruisen op Harley-Davidsons. Ze zijn op zoek naar vrijheid. In plaats daarvan vinden ze chaos.
De film gebruikt echte drugs op het scherm. Het geeft de geest van de jaren zestig weer zonder er een oordeel over te geven. Het respecteert de controverses van het tijdperk en is nog steeds gevaarlijk cool. Jack Nicholson treedt op als sheriff en steelt scènes met minimale schermtijd.
Dit is de film voor de man die wil ontsnappen. De open weg. Het gebrom van de motor. Het gebrek aan regels. Het is een must-watch voor elke filmfan die houdt van het idee om in de horizon te verdwijnen. Spoiler alert: ze krijgen niet bepaald de vrijheid waar ze op hoopten. Maar de rit is prachtig.
Dierenhuis: het broederschapssjabloon
John Landis regisseerde National Lampoon’s Animal House (1969) en vormde het voorbeeld voor elke universiteitskomedie die volgde.
John Belushi is Bluto. Hij is luid. Hij is rommelig. Hij is onvergetelijk. Tim Matheson en Peter Riegert spelen de heteromannen die de chaos proberen te beheersen. Het plot is dun. Het gaat over stakingen tegen een specifieke broederschap voor shenanigans. Dat is alles.
Maar de energie is aanstekelijk. Het is manisch. Het is zoet onder de kinderlijke humor. Je kunt van deze personages houden, zelfs als ze vreselijke dingen doen. Het is de enige film die elke man al tien keer heeft gezien. Je kijkt het op dinsdag. Je kijkt er op zondag naar. Je zult het vanavond opnieuw bekijken.
Het is pure vreugde. Pure hilariteit. En het wordt nooit oud.
11. Goodfellas (1990)
Het is bijna een gegeven dat Goodfellas bovenaan de lijst zou staan. Mannen noemen het het grootste misdaaddrama ooit gemaakt. De wereld is het er grotendeels mee eens. Martin Scorsese heeft een film afgeleverd die je nog steeds achtervolgt. Joe Pesci stal de show als Tommy DeVito. Een psychopathische moordenaar met een glimlach. Hij won er de beste mannelijke bijrol voor. Daar kun je niet tegenin gaan.
Ray Liotta speelt Henry Hill. Robert De Niro speelt Jimmy Conway. Het script komt uit Wiseguy van Nicholas Pileggi. Het volgt de opkomst en ondergang van Hill met de misdaadfamilie Lucchese. Het is stijlvol. Gewelddadig. Slim. Hilarisch op de donkerste manier. Het acteerwerk is voortreffelijk. Het schrift is scherper. Het zette de lat. Sindsdien heeft elke gangsterfilm geprobeerd deze hoogte te bereiken. Meestal schieten ze tekort.
10. Vuile Harry (1971)
Afvallige agenten zijn koning in de canon van de ‘mannenfilm’. Fans houden van antihelden. Ze houden van de citaten. Clint Eastwood bouwde hierop zijn carrière. Dirty Harry is de blauwdruk. Harry Callahan stelt geen vragen. Hij schiet eerst. Hij haalt Schorpioen neer. Een psychotische moordenaar die cryptische aanwijzingen achterlaat.
Callahan opereert buiten de regels. Hij overtreedt wetten om slechteriken te vangen. Dat is de aantrekkingskracht. Het publiek juicht er voor. Hij is iconisch. Andere agenten kopieerden hem. De lijnen zijn onvergetelijk. “Ga je gang, maak mijn dag goed.” Het is een nietje voor een filmavond. Niet omdat het realistisch is. Maar omdat het goed voelt om te zien hoe hij de bureaucratie negeert.
9. Privé Ryan redden (1998)
De meeste actiefilms laten je ontspannen. Het zijn achtergrondgeluiden. Het redden van privé Ryan is anders. Het komt hard aan. Steven Spielberg schuwde de horror niet. De landing in Normandië is wreed. Het is adembenemend. Het is gruwelijk. Je voelt de chaos.
De missie is in theorie eenvoudig. Zoek soldaat Ryan. Zijn broers zijn dood. Zijn moeder kan niet nog meer verlies verdragen. De ploeg beweegt zich door vijandelijk gebied. Het is een zwaar horloge. De psychologische tol is reëel. Broederschap wordt op de proef gesteld. Geweld verandert mensen. Het herdefinieerde het oorlogsgenre. Het is niet zomaar een ‘mannenfilm’. Het is een meesterwerk van spanning.
8. Slot, voorraad en 2 rookvaten (2002)
Britse misdaadfilms hebben een andere smaak. Guy Ritchie heeft het voor elkaar. Geweren. Overvallen. Gokken. Gangsters. Geweld. Cockney-jargon. En Vinnie Jones. Het is ook een komedie. Duister grappig. Het verhaal loopt in elkaar over. In elkaar grijpende verhalen. Het is slim. Uniek. Het laat je raden.
Personages als Barry the Baptist en Hatchet Harry blijven je bij. De actie is opwindend. Maar het is de humor die het verkoopt. Het is heel Brits. Als je dit leuk vindt, kijk dan naar Snatch. Brad Pitt voegt zich daar bij het gezelschap. Bekijk ze rug aan rug. Misschien pik je een accent op. Je zou kunnen lachen totdat het pijn doet.
7. Het goede, het slechte en het lelijke (1966)
Westerns zijn niet altijd serieus. Soms zijn ze leuk. De Dollars-trilogie van Sergio Leone is essentieel. De uiteindelijke film is de beste. Het goede, het slechte en het lelijke. Clint Eastwood is de koning van de antihelden. Hier speelt hij de man zonder naam. Hij is egoïstisch. Hij is slim. Hij overleeft.
Drie scherpschutters racen om goud. Om hen heen woedt de Amerikaanse Burgeroorlog. De duels zijn legendarisch. De cinematografie maakt gebruik van lange shots. Close-ups. Elke trope is er. Het is stijlvol. Het is episch. Het is de perfecte mix van geweld en kunst.
6. De terminator (1984)
Arnold Schwarzenegger is een legende. Bodybuilder. Meneer Universum. Acteur. Politicus. Hij definieert de ‘guy movie’-cultuur. Maar hier is de wending. In zijn beroemdste rol is hij de slechterik. Een cyborgmoordenaar. Hij kreeg de heldenrol aangeboden. Hij zei nee. Het paste hem beter als monster.
James Cameron lanceerde hiermee zijn carrière. De actie is meedogenloos. De effecten waren baanbrekend voor 1984. Het is citeerbaar. Het is iconisch. De aanwezigheid van Schwarzenegger valt niet te ontkennen. Hij werd een held door eerst de slechterik te spelen. Dat is de kracht van de rol.
5. Rotsachtig (1976)
Er schuilt een specifiek soort magnetisme in een verhaal over één man die vecht tegen onmogelijke kansen. Het werkt. Het inspireert. En nergens is dit duidelijker voelbaar dan in het boksdrama Rocky uit 1976.
Dit is het ultieme verhaal van vodden naar rijkdom. Je volgt een Italiaans-Amerikaanse vechter uit de arbeidersklasse genaamd Rocky Balboa, bijgenaamd ‘The Italian Stallion’, die eindelijk een kans krijgt op het zwaargewichtkampioenschap. De trainingsmontage die volgt is niet alleen iconisch geworden; het bracht duizend navolgers voort. Je hebt het sindsdien in elke sportfilm gezien. Het is een bioscoopafkorting voor grinden.
Het plot kan voorspelbaar zijn. Je weet dat hij vecht. Je weet dat hij in elkaar wordt geslagen. Maar de genotsfactor valt niet te ontkennen. De meeste mannen lopen de volgende dag een sportschool binnen met een iets gemotiveerder gevoel. Sylvester Stallone werd door deze rol een grote ster. De film bracht ook vijf sequels voort, die op zichzelf verplicht zijn om te kijken voor iedereen die beweert van actiecinema te houden.
4. Vechtclub (1999)
De titel verraadt het. Fight Club valt op tussen de beste mannenfilms aller tijden. Ja, je hebt Brad Pitt en Edward Norton. Ja, er zijn mannen die elkaar binnen een paar centimeter van hun leven slaan. Maar de film doet meer dan alleen geweld tonen. Het maakt rechtstreeks gebruik van de moderne mannelijke psyche.
De personages komen in opstand tegen het consumentisme. Ze beginnen een ondergrondse vechtring die uiteindelijk uitgroeit tot ‘Project Mayhem’, een antimaterialistische organisatie. Het is een fascinerende kijk op wat het betekent om een man te zijn in een materialistische wereld.
De film presteerde aanvankelijk niet goed. Het flopte na de release aan de kassa. Dat maakte niet uit. Het groeide uit tot een cultklassieker. Critici en fans erkenden uiteindelijk de waarde ervan. Het maakte van een financieel verlies een cultureel fenomeen.
“Pas nadat we alles verloren hebben, zijn we vrij om iets te doen.”
Zoals Tyler Durden zegt. Het bloed en het geweld zijn overvloedig aanwezig, maar het is de filosofische onderbouwing die mensen aan het kijken houdt. Het is niet alleen een film over ponsen. Het is een film over het gevoel dat je leeft.
3. Scarface (1983)
Kijk eens naar de slaapkamermuur van elke man uit de jaren 80 of 90. De kans is groot dat Scarface aanwezig is. Tony Montana is een cultureel icoon geworden. Zijn invloed reikt veel verder dan de cinema, vooral in de rapcultuur.
De film volgt een Cubaanse vluchteling die uit het niets opstaat en uitgroeit tot de grootste drugsbaron in Miami. Het is korrelig. Het betreft het gebruik van harddrugs. De taal is sterk. Het geweld is enorm. Het is in wezen een gangsterversie van het verhaal van vodden naar rijkdom. Die structuur trekt altijd mannelijke belangstelling.
De film is citeerbaar. Het moet zo zijn. Teksten als ‘Zeg hallo tegen mijn kleine vriend’ zijn nu clichés, maar ze zijn hier begonnen. De filosofie van Montana is duidelijk: “Je moet eerst het geld verdienen. Als je dan het geld krijgt, krijg je de macht. En als je de macht krijgt, dan krijg je de vrouwen.”
Het raakt alle punten. Het is een klassieker. Het is belangrijke filmgeschiedenis. En ja, het is een definitieve jongensfilm.
2. Sterf hard (1988)
Noem ‘jongensfilms’ tegen iedereen. Die Hard zal waarschijnlijk de eerste titel zijn die opduikt. Als je het voor het eerst ziet, voelt het als een overgangsrite. Dat is geen ongeluk.
Bruce Willis speelt John McClane. Hij is een politieagent buiten dienst die zich bezighoudt met familieproblemen. Hij wordt geconfronteerd met Eurotrash-slechteriken onder leiding van Alan Rickman, die briljant is als Hans Gruber. Het is de maatstaf voor het actiegenre.
De film speelt zich af in een wolkenkrabber in Los Angeles op kerstavond en levert resultaat op. Er zijn oneliners. Er zijn wapens. Er zijn explosies. Helikopters storten neer. Er ontstaat een man-tegen-man-gevecht. Het balanceert actie en komedie perfect.
McClane bestrijdt terroristen helemaal alleen. Hij doet het op blote voeten. Deze strijd maakt hem tot een briljante held. Hij is niet onoverwinnelijk. Hij is gewond. Hij is moe. Dat maakt hem tot de beste onder hen.
1. De peetvader (1972)
The Godfather wordt alom geprezen als een van de beste films ooit gemaakt. Het past ook comfortabel in de categorie ‘mannenfilm’. Waarom? Omdat het op een unieke manier verbinding maakt met mannen.
Het onderzoekt trots. Eer. Familie. Wraak. Dit zijn typisch mannelijke thema’s, behandeld met diepgang die zelden in de bioscoop te zien is. Het verhaal volgt Michael Corleone, gespeeld door Al Pacino. Hij wordt betrokken bij de georganiseerde misdaadoperatie van zijn familie na een moordaanslag op zijn vader, Vito Corleone, gespeeld door Marlon Brando.
Michaels transformatie is fascinerend. Het is de kern van de populariteit van de film. De film heeft het hele gangstergenre beïnvloed, wat een groot deel uitmaakt van wat het tot een mannenfilm maakt.
Je hoeft geen fan van het genre te zijn om ervan te kunnen genieten. De meeste mensen doen dat. Het resoneert met het mannelijke publiek als geen enkele andere film. Het gewicht ervan is zwaar. Het vakmanschap valt niet te ontkennen. Het laat je nadenken lang nadat de credits rollen.
