Metale alkaliczne obejmują lit, sód, potas, rubid, cez i frans. Znajdują się one w grupie 1, w skrajnej lewej kolumnie układu okresowego. Występuje tu także wodór. Podobnie jak wszystkie inne, ma jeden elektron na swojej zewnętrznej powłoce. Nie jest to jednak metal alkaliczny. W temperaturze pokojowej jest gazem. Żadnego metalu.
Pierwiastki te mają jeden elektron walencyjny. Ten jeden luźno związany elektron czyni je niestabilnymi. Desperacko chcą go stracić. To przyczynia się do ich reaktywności. Sód eksploduje w wodzie. Cez reaguje jeszcze gwałtowniej. Frans jest rzadki i radioaktywny. Szybko się rozpada. Lit jest najspokojniejszy ze wszystkich. Nadal wystarczająco reaktywny, aby się spalić.
Dlaczego to jest ważne? Baterie. Twój telefon wykorzystuje lit. Na tym właśnie opiera się magazynowanie energii słonecznej. Baterie sodowo-jonowe okazują się tańszą alternatywą. Potas występuje w nawozach. Odżywia uprawy. Rubid i cez mają niszowe zastosowania w optyce i zegarach atomowych. Frans? Głównie teoretycznie. Jest zbyt krótkotrwały, aby można go było zastosować w praktyce.
Tendencja jest oczywista. Reaktywność wzrasta w dół grupy. Lit jest umiarkowany. Frans jest ekstremalny. Ten wzór pomaga chemikom przewidywać zachowanie. Kieruje materiałoznawstwem. To wyjaśnia, dlaczego metale te nigdy nie występują w naturze w czystej postaci. Zawsze są połączeni. Zawsze dążą do stabilizacji.




















