Bijen zoemen niet alleen op stuifmeel. Ze worden er dronken van. 🍯
Een nieuwe studie van UC Berkeley draait het script over de bestuivingsbiologie om. Het blijkt dat deze kleine wezens, terwijl ze van bloei naar bloei vliegen, niet alleen maar suiker pakken. Ze consumeren ethanol. Echte, gefermenteerde, bloemige alcohol.
De onderzoekers testten 29 verschillende plantensoorten. In 26 daarvan kwam ethanol voor. Het is overal. Meestal sporenhoeveelheden. Gewoon een gefluister. Gist eet de natuurlijke suikers in de nectar en spuugt alcohol uit als bijproduct. De meeste monsters waren zeker zwak. Eén treffer 0,056%. Ongeveer een tiende van het bewijs. Nauwelijks een slokje voor een mens. Maar dit zijn geen mensen.
Een kolibrie op de eetbui
Context is hier van belang. Nectar is voedsel. Primair voedsel. Een kolibrie eet elke dag 50 tot 150 procent van zijn eigen lichaamsgewicht aan nectar. Het zijn metabolische ovens, die als een gek energie verbranden om warm te blijven en hun hart te laten hameren.
Doe de wiskunde.
Een Annakolibrie aan de Pacifische kust drinkt dagelijks ongeveer 0,2 gram ethanol voor elke kilogram van zijn kleine lijfje. Voor een mens is dat ongeveer één standaarddrankje. Per dag. Tijdens het werken. Vliegen eigenlijk.
Strompelen ze rond? Hun telefoontjes slurpen? Nee. De vogels lijken geheel onaangetast. Ze blijven maar vliegen.
“Kolibries zijn als kleine ovens. Ze verbranden alles zo snel dat er zich niets ophoopt.”
– Aleksej Maro
Ze drinken het gif zonder de prijs te betalen. Of zo lijkt het.
De inname meten
De vogels zijn slimmer dan ze lijken.
Eerdere tests met nep-suikerwater lieten hun grenzen zien. Zet een voerbakje neer met 1% alcohol. Ze drinken het met plezier. Verhoog het tot 2%. Bezoeken dalen met de helft. Ze weten wanneer de put slecht is geworden. Ze meten hun inname. Het is een subtiel controlemechanisme. Ze willen misschien de buzz? Of let gewoon niet op de lichte prikkel, zolang de calorieën maar standhouden.
Dan was er het verenbewijs. Voormalig studente Cynthia Wang-Clay pool analyseerde veren. Ik heb er ethylglucuronide in gevonden. Een metabolisch bijproduct van de afbraak van ethanol. Kortom, de veren bewezen dat de vogels alcohol precies verwerkten zoals zoogdieren. Hun levers draaien overuren. Of misschien zijn ze gewoon geëvolueerd om ermee om te gaan.
Het suggereert dat we hierin niet de enigen zijn. Veel dieren hebben mogelijk een evolutionaire tolerantie. Of voorkeur. Chimpansees eten gefermenteerd fruit. Boomspitsmuizen worden verspild. Waarom geen kolibrie?
De zware drinkers versus de Sipper
Wie drinkt het meest? Het team vergeleek iedereen.
Ze keken naar Europese honingbijen. Ze keken naar spitsmuizen met een penstaart. Ze brachten zelfs zonnevogels in Afrika in kaart, die dezelfde ecologische niche vullen als kolibries. Sunbirds eten van bloemen zoals Melianthus major in tuinen die verrassend veel op de UC Botanical Garden in Californië lijken.
De rangschikking was duidelijk:
- Penstaartspitsmuis : De zwaargewichtkampioen met 1,4 gram per kilo per dag.
- Kolibries en Sunbirds : Hangend tussen 0,19 en 0,27.
- Mens (1 drankje) : 0,14.
- Honingbij : De lichte drinker op 0,05.
Interessante wending: de kolibrie van Anna in het laboratoriumexperiment met kunstmatige feeders consumeerde feitelijk meer ethanol (0,30) dan modellen hadden voorspeld voor het voeren in het wild. In een gecontroleerde omgeving zijn ze mogelijk toleranter dan de natuur suggereert.
Evolutie slaapt niet
Dit is geen onderzoek naar feesttrucs. Het maakt deel uit van een vijfjarig NSF-project. Het doel is genetisch. Ze willen weten hoe.
Hoe passen deze dieren zich aan aan grote hoogte? Hoge suiker? Hoge ethanol? Professor Robert Dudley denkt dat onze menselijke katers wel eens uitschieters kunnen zijn. Niet de regel.
“Misschien zijn er andere ontgiftingsroutes die we niet hebben gevonden.”
– Robert Dudley
Voor deze vogels is dit geen vrijdagavondevenement. Het is chronische blootstelling. Vanaf het spenen tot aan de dood. Elke dag. Als het hen zou doden, zouden ze uitgestorven zijn. Het moet dus een doel dienen. Misschien gedragssignalering? Misschien verandert het de manier waarop ze foerageren. Wie weet.
We projecteren onze dronkenschap op hen. We stellen ons een dronken bij voor. Maar misschien, heel misschien, maakt de ethanol deel uit van het voedingspakket. Een kleine schop die ervoor zorgt dat de oven langer heter blijft.
We weten nog steeds niet precies waarom de bloemen überhaupt gisten. Of de plant wil dat de vogels zoemen. Of de alcohol hen wegtrekt van roofdieren.
Over één ding zijn de gegevens echter duidelijk: de natuur serveert cocktails. En er is altijd iemand aan het drinken.
