Lang voordat de X-Men een filmimperium of een wereldwijd erkend merk waren, waren ze slechts een groep tieners. Onder leiding van de krachtige telepaat Charles Xavier definieerde deze originele line-up het kern-DNA van de franchise. Het ging niet om volwassen mentoren of tientallen jaren aan kennis. Het was eenvoudig.
Engel. Beest. Cyclopen. IJsman. En Marvelgirl.
Ieder bracht iets bijzonders op tafel. Engel kon vliegen. Beast had een aapachtig uiterlijk met bijpassende reflexen. Cycloop vuurde krachtige stralen van hersenschudding uit zijn ogen. Iceman kan voorwerpen bevriezen. Marvel Girl combineerde telepathie met psychokinese.
Het waren kinderen. Machtige kinderen. Gevaarlijke kinderen.
Dit eerste team vormde de basis voor alles wat volgde. Hun dynamiek ging niet alleen over het vechten tegen mutanten of mensen. Het ging om overleven. Over het vinden van een plek in een wereld die hen niet wilde.
Denk daar eens over na.
Een tiener die kan vliegen. Een beestachtige sterke man. Een man die zijn laserogen niet kan uitschakelen. Een menselijke vriezer. En een meisje dat gedachten kan lezen en objecten kan verplaatsen met haar hersenen.
Dat is alles.
Voorlopig geen ingewikkeld achtergrondverhaal. Geen ingewikkeld politiek manoeuvreren. Slechts vijf kinderen en een leraar.
Charles Xavier zag er potentieel in. Potentieel dat anderen als een bedreiging zagen.
De originele X-Men waren niet alleen helden. Het waren verschoppelingen.
En dat maakte ze interessant.
Nog steeds.
