Het leven, de dood en de migratie van #London Bridge
London Bridge is niet één gebouw. Het is een reeks overtochten over de rivier de Theems, elk geboren uit noodzaak en vervangen door de ambitie van een ingenieur. De beroemdste iteratie in de popcultuur is de middeleeuwse stenen brug, vereeuwigd in kinderliedjes. Peter van Colechurch begon met de bouw in 1176 en voltooide het in 1209. Dit gebouw verving een eerder houten gebouw dat de stad eeuwenlang had gediend.
Het was een nachtmerrie om te bouwen. Werknemers moesten kofferdammen in de rivierbedding slaan om het water buiten te houden. Door de obstakels die ze tegenkwamen, waren de boogoverspanningen ongelijk. Sommigen van hen waren ongeveer 4,6 meter lang. Anderen strekten zich uit tot 10,4 meter. Dit gebrek aan uniformiteit leidt tot structurele zwakheden. Reparaties waren constant. Maar deze brug bestaat al meer dan 600 jaar.
Waarom duurde het zo lang? Duurzaamheid helpt. Maar dat gold ook voor de handel. De wegen staan vol rommelige huizen en winkels. Veel van deze gebouwen steken boven het water uit. Een brug is zowel een straat als een kruispunt. Het was krap. Het is erg druk. Het is heel praktisch.
In de jaren 1820 werd de middeleeuwse brug een last. Het is gesloopt. De New London Bridge werd op zijn plaats gebouwd. De ontwerper is John Rennie Sr. en zijn zoon John Rennie Jr. De jongere Rennie leefde van 1794 tot 1874. Zijn vader werd geboren in 1761 en stierf voordat hij het project volledig gerealiseerd kon zien. De nieuwe stenen brug is een triomf van de techniek uit het begin van de 19e eeuw. Het bood grotere overspanningen en de weg soepeler.
De geschiedenis heeft echter de neiging zich te herhalen. In de jaren zestig werd de Rennie-brug opnieuw als verouderd beschouwd. Het werd vervangen door een moderne betonconstructie. De oude stenen gevel werd zorgvuldig verwijderd. De stenen werden genummerd en over de Atlantische Oceaan vervoerd.
Uiteindelijk kwamen ze aan in Lake Havasu City, Arizona. Daar werden ze gerestaureerd als toeristische trekpleisters. De echte London Bridge staat nog steeds in Londen. De nep bevindt zich in de woestijn van Arizona. Evenmin is de oorspronkelijke middeleeuwse structuur. Maar beide vertellen verhalen over hoe steden groeien, uitbreiden en uiteindelijk vooruitgang boeken.
Bruggen bestaan al meer dan 600 jaar, niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze handig zijn.
Wat gebeurt er met de botten van steden die niet langer nodig zijn? Ze reizen. Het worden souvenirs. Ze werden herkenningspunten op plaatsen waar ze nooit bedoeld waren. De rivier blijft stromen. De oversteekplaatsen veranderen. De naam blijft ongewijzigd.
