Generaal Chance Saltzman verhulde de zaken niet. Zijn laatste openbare opmerkingen als hoofd van de ruimtevaartoperaties van de Amerikaanse ruimtemacht landden als een steen in een stille vijver.
Op de Global Air Space Chiefs Conference van 2026 liet hij militaire leiders van over de hele wereld een harde waarheid vallen: als oorlog de ruimte binnendringt, zit iedereen in de killbox.
‘Geen leger of natie ter wereld zal spaarzaam zijn’, zei hij.
Het klinkt dramatisch. Dat is het niet. Het is orbitale mechanica.
Je kunt kogels op de grond ontwijken. Je kunt wegrennen voor tanks. Je kunt je zelfs verbergen voor vliegtuigen. Maar een baan? Het interesseert uw politiek niet. Het maakt niet uit of je neutraal bent. De fysica van de lage baan om de aarde dwingt alle satellieten en ruimtevaartmogelijkheden in dezelfde chaotische verkeersopstopping.
“Als een conflict zich tot in de ruimte uitbreidt… zullen we niet in staat zijn om uit de weg te gaan”, waarschuwde Saltzman.
De wiskunde is wreed. Er is niet genoeg ruimte in de ruimte voor onbeperkte uitbreiding. We hebben belangrijke orbitale hellingen samengebracht met duizenden actieve satellieten. Voeg puin van een enkele explosie toe en de dominostenen beginnen te vallen.
Weet je nog 2022? Toen Rusland een anti-satellietraket testte en een van zijn eigen satellieten verbrijzelde? Dat was niet zomaar een test. Het liet een permanent litteken achter in de ruimte. Een puinveld dat vandaag de dag nog steeds bestaat.
Het Internationale Ruimtestation heeft er vanaf moeten manoeuvreren. Meerdere keren.
Eén vernietigde satelliet kan een cascade-effect veroorzaken. Kessler-syndroom. Het puin van de ene inslag raakt de andere, die weer een andere treft. Plotseling worden delen van de baan van de aarde generaties lang onbruikbaar. We hebben het over onszelf verblinden vanuit de lucht.
Maar Saltzman schreeuwde niet zomaar waarschuwingen zonder enige reden.
Hij propageert al jaren een tegenverhaal: samenwerking is ons enige schild.
“We zullen de gevolgen delen”, zei hij in zijn toespraak op 15 juli. “Daarom moeten we de verantwoordelijkheid delen.”
Denk er eens over na. Als oorlog de ruimte voor ons allemaal onbewoonbaar maakt, werkt afschrikking alleen als iedereen in de kosten gelooft. Een gefragmenteerde aanpak leidt tot rampen. Een verenigd front? Dat is stabiliteit.
Hij noemde het verdedigen van de ruimte in 2025 ‘de ultieme teamsport’ tijdens de lancering van de International Partnership Strategy. Het domein is simpelweg te uitgestrekt, te snel en te ingewikkeld voor de VS om alleen toezicht te houden. Of dat één enkele natie zou domineren.
Daarom moest de Ruimtemacht veranderen.
Toen Saltzman in 2022 de functie van tweede CSO overnam, was de branche nog steeds bezig met het vinden van haar basis. Snel vooruit naar vandaag, en hij verklaart het ‘gevechtsgeloofwaardig’.
Dit is niet alleen maar praten.
Eerder dit jaar benadrukte Saltzman tijdens het Space Symposium in Colorado Springs operaties in de echte wereld. Niet theorie. Geen tafeloefeningen.
‘Bewakers die ze afleveren,’ merkte hij op. Echte effecten. Echte operaties. De verschuiving van plannen naar uitvoeren is voltooid.
Nu hij zich voorbereidt op zijn pensionering in augustus 20226, gaat het stokje over naar iemand met diepgaande operationele ervaring.
Luitenant-generaal Douglas A. Schiass is de keuze.
Schiess, genomineerd door president Donald Trump, neemt de rol van Chief of Space Operations op zich. Hij kent zijn weg in de machinerie sinds november 2025, toen hij aantrad als plaatsvervangend hoofd Ruimtevaartoperaties voor Operaties.
De transitie vindt plaats tegen een achtergrond van toenemende spanning.
De ruimte is niet langer een toevluchtsoord. Het is een domein. Een omstreden.
Het afscheidsschot van Saltzman was geen pleidooi voor vrede. Het was een realitycheck.
Orbitale mechanica onderhandelt niet. Het kiest geen partij. Als daarboven de lichten uitgaan, treft de duisternis de aarde net zo hard als de oorlog.
Wie houdt de lucht veilig? Dat is de vraag die blijft hangen.
Eén ding is duidelijk: de oude manieren om het slagveld en het thuisfront te scheiden zijn dood. Het oorlogsgebied kent geen grenzen.
En het wordt alleen maar drukker.
