Tytan to nie tylko kolejna skała unosząca się w przestrzeni. Jest to jedyny księżyc w naszym Układzie Słonecznym z gęstą atmosferą i prawdziwymi chmurami. To sprawia, że jest dziwnie znajomy jak na miejsce oddalone o 750 milionów mil od Ziemi.
Księżyc zawsze jest skierowany do Saturna tą samą stroną. Wykonanie jednego obrotu wokół własnej osi i jednoczesne wykonanie pełnego obrotu wokół planety zajmuje mu około 16 dni. Złapana w uścisku pływowym, jedna strona zawsze obserwuje pierścieniowego olbrzyma, podczas gdy druga patrzy w ciemność.
Ze średnicą 5200 mil jest drugim co do wielkości księżycem w Układzie Słonecznym. Rozmiarami przewyższa go tylko Jowisz Ganimedes. Jednak nie tylko rozmiar ją wyróżnia.
Jego gęstość wskazuje na mieszaninę skał i lodu w środku. Ten lód to nie tylko zamarznięta woda. Prawdopodobnie zawiera amoniak i metan. Te chemikalia mogą być paliwem dla dziwnych, obcych zjawisk pogodowych.
Tytan to jedyny księżyc w Układzie Słonecznym, o którym wiadomo, że ma chmury i gęstą atmosferę.
Powietrze składa się głównie z azotu. Około 95%. Jest blisko naszego nieba, bez tlenu. Bez tlenu umarłbyś dość szybko. Ale ciśnienie na powierzchni jest wyższe niż na Ziemi. Możesz żyć dłużej, niż myślisz.
Przez długi czas nie mogliśmy nic zobaczyć przez mgłę. Powierzchnię pokrywała gęsta brązowo-czerwona mgła. Ukrywał to, co było pod spodem. Następnie w 2004 roku przybyła misja Cassini-Huygens.
Misja zmieniła wszystko. Odsłoniła krajobraz ukształtowany przez wiatr i deszcz. Ciekły metan przepływa rzekami. Wiatr rzeźbi wydmy. Płaskorzeźba jest zaskakująco podobna do ziemskiej, pomimo zimna.
Wiemy już, że Tytan ma jeziora. Nie z wody, ale z węglowodorów. Tam też zachodzi proces parowania i wytrącania. Tylko z inną chemią.
Dlaczego to jest ważne? Bo to dowodzi: złożona geologia nie wymaga warunków ziemskich. Życie może nie wymagać wody, jaką znamy. Albo przynajmniej jej środowisko może być znacznie bardziej zróżnicowane, niż sobie wyobrażaliśmy.
Cassini pokazała nam, że Układ Słoneczny jest chaotyczny. To nie tylko sterylne skały i gazowe olbrzymy. To miejsca z cyklami. Z ruchem. Z zagadkami.
Nadal nie wiemy, czy coś tam żyje. Ale wiemy, że scena jest gotowa. Zabawę można dopiero rozpocząć.
