Titan is niet zomaar een rots die in de ruimte zweeft. Het is de enige maan in ons zonnestelsel met een dikke atmosfeer en echte wolken. Dit maakt het vreemd bekend voor een plek op 1200 miljoen kilometer van de aarde.
De maan houdt zijn gezicht te allen tijde naar Saturnus gericht. Het duurt ongeveer 16 dagen om eenmaal om zijn as te draaien en tegelijkertijd in een baan om de planeet te draaien. Opgesloten in deze getijdensluis kijkt de ene kant altijd naar de geringde reus, terwijl de andere kant in het donker staart.
Met een breedte van 5200 kilometer is het de op een na grootste maan in het zonnestelsel. Alleen Jupiters Ganymedes overtreft hem in omvang. Maar grootte is niet het enige dat hem onderscheidt.
De dichtheid suggereert een mix van gesteente en ijs binnenin. Dat ijs is niet alleen water dat vastgevroren is. Het bevat waarschijnlijk ammoniak en methaan. Deze chemicaliën kunnen de brandstof zijn voor vreemde, buitenaardse weerpatronen.
Titan is de enige satelliet in het zonnestelsel waarvan bekend is dat hij wolken en een dichte atmosfeer heeft.
De lucht zelf bestaat voor het grootste deel uit stikstof. Ongeveer 95% ervan. Dat is dicht bij onze eigen hemel, minus de zuurstof. Zonder zuurstof zou je vrij snel sterven. Maar de druk aan het oppervlak is hoger dan op aarde. Je overleeft misschien langer dan je denkt.
Lange tijd konden we niet voorbij de nevel kijken. Een dikke bruinrode mist bedekte het oppervlak. Het verborg alles wat eronder lag. Toen arriveerde Cassini-Huygens in 2004.
De missie heeft alles veranderd. Het onthulde een landschap gevormd door wind en regen. Vloeibaar methaan stroomt in rivieren. De wind snijdt duinen. De topografie ziet er verrassend aardachtig uit, ondanks de kou.
We weten nu dat Titan meren heeft. Niet van water, maar van koolwaterstoffen. Ook daar vindt het proces van verdamping en neerslag plaats. Alleen met andere chemie.
Waarom doet dit er toe? Omdat het bewijst dat complexe geologie geen aardachtige omstandigheden vereist. Het leven heeft misschien geen water nodig zoals wij dat kennen. Of in ieder geval kan de omgeving ervoor veel diverser zijn dan we dachten.
Cassini liet ons zien dat het zonnestelsel rommelig is. Het zijn niet alleen steriele rotsen en gasreuzen. Het zijn plaatsen met fietsen. Met beweging. Met mysterie.
We weten nog steeds niet of daar iets leeft. Maar we weten dat de toon gezet is. Het stuk begint misschien net.
