Je was zeven jaar oud. Je kamer is een slagveld van plastic. Batman versus Superman. Natuurlijk botsen ze. Het is de ultieme machtsfantasie. Jij beheert het verhaal. Jij bepaalt wie er wordt neergeslagen. Jij beslist wie als winnaar uit de bus komt. De inzet is denkbeeldig. Het plezier is echt.
Nu ben je dertig. Of veertig. Of vijftig. Je hebt een baan. Je hebt rekeningen. Time Warner en DC Comics willen dat jij het scenario schrijft voor hun volgende blockbuster. Ze overhandigen je de sleutels van het koninkrijk. Batman versus Superman. De heilige graal van box office goud. Je klapt je laptop open. De cursor knippert. Je typt één woord. Dan stop je.
Wie er wint is niet meer de vraag. De vraag is veel moeilijker. Waarom vechten ze?
Dat is de vraag van een miljoen dollar waarmee het publiek dit weekend wordt geconfronteerd. “Batman v. Superman: Dawn of Justice” valt weg. Maar dit is niet de eerste rodeo. Deze twee iconen wisselen al tientallen jaren klappen uit in de strippanels. Deze film is gewoon de luidste en duurste film in een lange reeks conflicten.
We zijn hier niet om elk afzonderlijk geval te vertellen. Daar zijn lijsten voor. Graeme McMillan van “The Hollywood Reporter” heeft bijna elke klap al gecatalogiseerd. We zijn niet geïnteresseerd in de mindcontrol-plots. We geven niets om de tijdelijke alternatieve universums waar de regels niet van toepassing zijn.
Wij willen de echte redenen. De rauwe, psychologische en verhalende drijfveren die deze twee goden tot botsingen dwingen. Wat levert het ons eigenlijk op als we zien hoe ze elkaar vernietigen? Het gaat niet alleen om spektakel. Het gaat om wat hun geweld onthult.
De samenwerking tussen Batman en Superman wordt vaak afgeschilderd als de gouden standaard voor heldendom. Maar enkele van de wildste interacties tussen het Dynamic Duo en hun uitgebreide familie vonden plaats op de pagina’s van World’s Finest Comics.
Hier zijn drie bizarre problemen die bewijzen dat de Kryptonian en de Caped Crusader het niet altijd met elkaar eens waren.
Evolutionaire whiplash in 1965
Je kent de trope. Er gaat een straalgeweer af. Dingen veranderen. Maar de uitgave uit 1965 World’s Finest Comics #151 neemt een scherpe wending in lichamelijke horror en ego.
Een evolutionaire straal van Krypton raakt het paar. De resultaten zijn onmiddellijk en vernederend voor hun ego.
Superman gaat over. Hij wordt een bebaarde holbewoner. Zijn grammatica raakt de grond. Hij kan nauwelijks zinnen vormen.
Batman evolueert ondertussen 800.000 jaar in de toekomst. Zijn hersenen zwellen op tot enorme proporties. Hij wordt superintelligent. Hij wordt high-brow.
Ze vechten. Waarom? Omdat Batman er niet tegen kan dat iemand zijn nieuwe goddelijke intellect uitdaagt.
In deze kwestie wordt anti-intellectualisme tegenover erudiet snobisme geplaatst. De holbewoner heeft brute kracht. Het superbrein heeft een koude logica. Geen van beide partijen wint comfortabel. Het is een rommelige kijk op wat er gebeurt als hun sterke punten worden omgekeerd.
Kandors koning en het ego van de held
Snel vooruit naar World’s Finest Comics #240 in 1976.
Superman wordt geïnstalleerd als de koning van Kandor. De stad is gekrompen. Voor hem is het een museumstuk, maar voor de burgers is het een thuis.
De kracht stijgt naar zijn hoofd.
Zijn heerschappij wordt tiranniek. De burgers van Kandor kunnen er niet meer tegen. Ze nemen contact op met Batman. Ze hebben hem nodig om hen te bevrijden van Supermans nieuwe obsessie met controle.
Dit roept een zware vraag op. Is dit een revolutie tegen het royalisme? Of is het gewoon sciencefiction-onzin?
De dynamische flips. Batman, de burgerwacht die in de schaduw opereert, wordt de bevrijder. Superman, het baken van hoop, wordt de onderdrukker. Het is een grimmige herinnering dat macht zelfs de Man van Staal corrumpeert.
De grote buitenaardse hoax van 1984
De laatste inzending komt uit World’s Finest Comics #302 uit 1984.
Een acteur met een terminale ziekte maakt een wanhopige keuze. Hij wil nog een laatste groot optreden. Dus laat hij de helden denken dat hij twee verschillende aliens zijn.
De cast die erbij betrokken is, is enorm. Robin. Batgirl. Jimmy Olsen. Super meid. Ze worden allemaal in het web getrokken.
De draai? Batman en Superman doorzagen de hoax onmiddellijk. Ze speelden mee.
Waarom? Om de man te helpen.
Maar het echte verhaal zit in het bedrog. De opstelling van de acteur benadrukte de verschillen in wat de helden motiveert.
Batman dacht dat hij een buitenaardse ruimteagent hielp die op jacht was naar een crimineel. Hij speelde de detective.
Superman geloofde dat hij een buitenaardse politicus in ballingschap verdedigde tegen moord. Hij speelde het schild.
De opzet dwong hen om verschillende rollen te bekleden. Het liet zien hoe hun instincten uiteenlopen als ze met dezelfde leugen worden geconfronteerd. Batman zoekt naar de
When Heroes Clash: de echte wortels van BvS
Frank Millers The Dark Knight Returns #4 had niet alleen invloed op Batman v Superman: Dawn of Justice. Het gaf in feite de esthetiek van Christopher Nolan aan Zack Snyder en maakte er een einde aan. De strip uit 1986 is de blauwdruk. Je hebt een ouder wordende Batman die terugkeert naar de straat. Hij dient niemand. Hij is een onafhankelijke populist. Superman daarentegen werkt voor de overheid. Hij wordt gebrandmerkt als fascist. Een uitverkoop. Een grap.
De Amerikaanse president stuurt Superman om de Dark Knight te stoppen. Het resultaat is een visie uit de jaren tachtig van totalitaire onderdrukking tegen zelfredzame arrogantie. Die spanning? Het is de kern van de film.
De eerste ontmoeting: blufs en bommen
John Byrne’s Man of Steel #3 (ook 1986) herinterpreteert hoe de Last Son of Krypton de Dark Knight ontmoet. Het is geen handdruk. Batman slaat een criminele informant in elkaar. Superman ziet dit en gaat ervan uit dat hij te maken heeft met een outlaw die naar de gevangenis moet.
Batman geeft zich niet over. Hij bluft. Hij beweert dat een bom op afstand een onschuldig persoon zal doden. Superman koopt het. Later ontdekt hij dat het beoogde slachtoffer Batman zelf was. Dit is de ‘het doel heiligt de middelen’-filosofie in actie. Ze gaan in der minne uit elkaar, maar het gesprek blijft hangen over corruptie bij de overheid en de verschillen in hun medeleven met geesteszieken.
Verdriet, woede en diplomatieke immuniteit
Ga naar Batman #428 (1988). Robin is dood. De Joker vermoordde hem in de verhaallijn “A Death in the Family”. Batman jaagt zijn rivaal naar de Verenigde Naties. Hij verwacht een gevecht. In plaats daarvan ontdekt hij dat de Joker is benoemd tot nieuwe ambassadeur van Iran.
Superman waarschuwt Batman. De Joker heeft diplomatieke onschendbaarheid. Het is een manier om een internationaal incident onschadelijk te maken. Dit is niet echt een supergevecht. Het is een tragedie. Batman slaat Superman in een uitbarsting van verdriet en woede. Superman rolt er gewoon mee. Hij is een goede vriend.
De scène belicht de conflicten tussen gerechtigheid en de wet. Het haalt ook geesten uit de gijzelaarscrisis in Iran naar boven. Drie kwesties. Drie verschillende manieren waarop de twee iconen met elkaar botsen. Ze zijn allemaal essentieel om te begrijpen waarom ze elkaar haten.
Wanneer partnerschap in paranoia verandert
Superman: The Animated Series, “World’s Finest” (1997)
De animatiefilm ‘World’s Finest’ uit 1997 probeert nog een andere invalshoek op de eerste ontmoeting tussen Batman en Superman. Het geeft de beats die je van een team verwacht. Er ontstaat een korte schermutseling. Ze maken ruzie over outlaw-waakzaamheid. Het is een standaardtarief.
Maar de echte wrijving hier is persoonlijk. Bruce Wayne flirt met Lois Lane. Het is kleinzielig. Het is gemeen. Hij beschimpt Clark Kent omdat hij gelooft dat Clark al “zijn kans heeft gehad” bij haar. De heldendynamiek wordt een liefdesdriehoek.
Er zit een donkere laag onder de kleine ruzies. Het verhaal gaat over bedrijfsbijdragen aan het militair-industriële complex. Lex Luthor gebruikt bewapende robotspinnen. Deze komen uit een joint venture met Wayne Enterprises. De technologie is dodelijk. Het partnerschap komt in gevaar.
De kosten van voorbereiding
JLA #44 “Toren van Babel” (2000)
Tientallen jaren later onderzoeken de strips de gevolgen van dat wantrouwen. In ‘Tower of Babel’ steelt Batmans slechterik Ra’s al Ghul geheime plannen. Het doel? Het uitschakelen van de Justice League of America. Ra’s al Ghul gooit hun taalcentra door elkaar. Hij brengt hun hersenen in verwarring.
De specifieke dreiging voor Superman is huiveringwekkend. Batman ontwikkelde experimentele rode kryptoniet. Het verlamt de cellulaire structuur van Superman. Het effect is een transparante huid. Het is een kwetsbaarheid die zich manifesteert.
Het verhaal roept twijfels op over de stabiliteit van hun relatie. Er worden geheimen bewaard. Er worden verkeerde inschattingen gemaakt. Hoeveel vertrouwen ze elkaar eigenlijk als de slechtst mogelijke plannen in een kluis verborgen liggen? Het antwoord is niet geruststellend. Je vraagt je af of het team ooit echt een kans heeft gemaakt.
Het debat over meritocratie versus lotsbestemming
Lex Luthor wil niet alleen Superman verslaan. Hij wil het idee ontmantelen dat sommige mensen beter geboren worden dan anderen. In Lex Luthor: Man of Steel #3 (2005) speelt Luthor een lang spel. Hij manipuleert Batman zodat hij aan de bedoelingen van Clark twijfelt. Het is niet zomaar een vuistgevecht. Het is een filosofische kluwen.
Luthor stelt dat verdienste het lot moet overtroeven. Superman is een natuurramp die nog moet gebeuren. Bruce Wayne lijkt het eens te zijn met het uitgangspunt, zo niet de slechterik. Het conflict gaat niet over stoten. Het gaat erom wie hun plaats verdient. Is grootheid iets dat je wordt gegeven? Of iets dat je bouwt?
Kracht ontmoet voorbereiding
Spring vooruit naar 2011. Superman/Batman #78 draait het script om. Joe Kelly schrijft: “Wie zou winnen?” Het uitgangspunt is eenvoudig. Twee kinderen maken ruzie. Eén steunt Superman. De ander steunt Batman. Hun denkbeeldige strijd komt neer op brute kracht versus nauwgezette voorbereiding.
Superman staat voor regulering. Hij opereert binnen een systeem. Batman verwerpt het idee van regels in oorlog. Hij gelooft in aanpassingsvermogen. Inflexibiliteit. Het verhaal eindigt met een twist. De kinderen beseffen dat hun vriendschap belangrijker is dan wie er in de ring zou winnen. Het is een zachte landing voor een moeilijk onderwerp.
Dan is er de humor. Batman laat een opmerking vallen over misdaad en ‘nooky’. Het is hilarisch. Het is onverwacht. Het herinnert je eraan dat deze personages een leven buiten de kaap hebben.
Superman wordt meestal afgeschilderd als de ultieme diplomaat. Hij gaat over hoop, waarheid en gerechtigheid. Hij vermijdt conflicten waar mogelijk. Maar laat je niet misleiden door de cape. De Man van Staal is ook een man van ijzer. Zijn pure fysieke dominantie heeft hem in absurde hypothetische confrontaties gebracht met figuren die geen schijn van kans zouden moeten maken.
Denk daar even over na. Hoe verhoudt een Kryptonian zich tot fictieve tovenaars of echte boksers?
Vechten voorbij de politie en overvallers
We hebben hem klappen zien uitdelen met Batman. We hebben hem hele steden zien optillen. Maar de meest interessante vergelijkingen komen van buiten het stripboekuniversum. Hij is van teen tot teen gegaan met Jedi Masters. Hij heeft zijn vuisten gematcht met Muhammad Ali. En ja, hij neemt het zelfs op tegen Harry Potter in verschillende fan-theorieën en debatten over machtsschaal.
Dit zijn niet zomaar willekeurige namen. Ze vertegenwoordigen verschillende soorten kracht.
De natuurkunde van onoverwinnelijkheid
Als je naar Superman vs Muhammad Ali kijkt, kijk je naar een botsing van tijdperken. Ali was het snelste zwaargewicht van zijn tijd. Superman beweegt met relativistische snelheden. Het gevecht duurt een microseconde. Ali maakt geen schijn van kans. Het is niet eens dichtbij.
Maar het is leuk om het je voor te stellen. Kan de grootste bokser uit de geschiedenis iemand te slim af zijn die in Tokio een speld kan horen vallen? Waarschijnlijk niet. Alleen al de perceptie van Superman maakt een einde aan dat debat.
“Superman is een man van vrede, maar hij is ook een man van staal.”
Tovenaars versus buitenaardse wezens
Dan is er de Jedi. Lucas Skywalker. Obi Wan Kenobi. Forceer gebruikers. Ze vertrouwen op voorkennis en telekinese. Superman heeft superzintuigen. Hij kan bedreigingen waarnemen voordat ze zich voordoen. Hij kan sneller reageren dan een lichtzwaardzwaai.
Bij een directe confrontatie zou de Force hem kunnen afleiden. Maar het kan hem niet tegenhouden. Je kunt iemand die door planeten kan vliegen niet forceren. De Jedi zijn krachtig, maar Superman opereert op planetaire schaal.
De magische variabele: Harry Potter
Dit is waar het lastig wordt. Magie. Harry Potter vertegenwoordigt een andere regelset. Natuurkunde is niet op dezelfde manier van toepassing. A Killing Curse geeft niets om duurzaamheid.
Kan Superman een spreuk ontwijken? Ja. Hij kan kogels ontwijken. Hij kan licht ontwijken. Een rood licht van een toverstaf is voor hem slechts een langzamer projectiel. Maar magie omzeilt de fysieke verdediging.
De meeste theoretici beweren dat de snelheid van Superman hem in staat stelt het gevecht te beëindigen voordat Harry een lettergreep kan uiten. Het is een race tussen een menselijke geest die bezweringen verwerkt en een superbrein dat trajecten berekent met een nauwkeurigheid van nanoseconden.
Waarom deze matchups belangrijk zijn
We houden van deze vergelijkingen omdat ze de vierde muur doorbreken. Ze herinneren ons eraan dat Superman niet alleen een komisch personage is. Hij is een cultureel icoon. Wij gebruiken hem als maatstaf.
Als we vragen ‘wie er zou winnen’, vragen we eigenlijk naar de grenzen van de macht. Is fysieke kracht het ultieme antwoord? Of veranderen vaardigheden, magie of strategie de vergelijking?
Superman wint met brute kracht. Altijd. Maar het echte verhaal zit in de verbeelding. Het zit in de absurditeit van het opzetten van een buitenaardse god tegen een Britse tovenaar. Het zit in de geschiedenis. De erfenis. Het enorme gewicht van wie hij is.
Hij
