De meeste mensen denken dat slaap alleen maar ontspanning is.
Ze denken dat het lichaam op pauze komt terwijl de geest rust. Dat is niet hoe het werkt. Je brein is druk bezig. Echt druk. Het voert een complexe reeks protocollen uit voor metabolisme, herstel en geheugen. Eén belangrijke speler is groeihormoon. Het bouwt spieren op. Het reguleert vet. Het houdt je gezond.
We weten al lang dat groeihormoon en diepe slaap met elkaar verbonden zijn. Vooral vroege niet-REM-slaap. Als je één nacht slaap verliest, dalen de hormoonspiegels. Maar we wisten nooit echt hoe de hersenen aan de touwtjes trokken.
“Mensen weten dat de afgifte van groeihormoon nauw verband houdt met slaap. Maar alleen via bloedafname.”
Onderzoekers van UC Berkeley brachten daar verandering in.
Ze hebben het circuit in kaart gebracht. Ze publiceerden de bevindingen in Cell. Ze vonden een verborgen feedbacklus. Dit systeem brengt de hormonen in evenwicht en houdt u wakker wanneer dat nodig is.
Bedrading van de hormonale respons
De actie vindt plaats in de hypothalamus.
Het zit diep in de hersenen. Gedeeld tussen zoogdieren. Twee specifieke typen neuronen sturen dit proces aan. Groeihormoon-releasing hormoon (GHRH) neuronen vertellen het lichaam om het hormoon te produceren. Somatostatine -neuronen doen het tegenovergestelde. Ze trapten op de rem.
Hier wordt het interessant.
De hersenen dumpen het hormoon niet zomaar en wachten. Zodra het groeihormoon vrijkomt, raakt het de locus coeruleus in de hersenstam. Deze regio regelt de aandacht, opwinding en hoe u op nieuwe dingen reageert. Het is gekoppeld aan cognitieve gezondheid.
“Inzicht in het circuit zou kunnen wijzen op nieuwe hormonale therapieën. Om de slaap te herstellen. Om de hormoonbalans te herstellen.”
Dit is van belang voor meer dan alleen fitnessdoelen. Slechte slaap houdt verband met diabetes. Obesitas. Hart- en vaatziekten. Als de locus coeruleus in de war raakt, wordt dit in verband gebracht met psychiatrische problemen. De verbinding is niet alleen metabolisch. Het is neurologisch.
Het team gebruikte muizen voor het onderzoek. Waarom muizen?
Muizen slapen in uitbarstingen. Korte uitbarstingen. De hele dag verspreid. Hiermee kunnen onderzoekers de hormoonactiviteit tijdens slaapcycli herhaaldelijk meten. Ze gebruikten licht om neuronen en elektroden te stimuleren om te kijken wat er gebeurde.
Het ritme van REM en niet-REM
De twee hormonen gedragen zich niet in elke fase hetzelfde.
In REM-slaap? Beide hormonen pieken. De afgifte van groeihormoon gaat sterk omhoog. In niet-REM? Somatostatine daalt. GHRH stijgt langzamer. Maar het resultaat is hetzelfde: de productie neemt toe.
Dan komt de feedbacklus.
Terwijl het groeihormoon zich opbouwt, duwt het de locus coeruleus richting waakzaamheid. Er staat dat het tijd is om op te staan. Maar als de locus coeruleus te hard werkt, gebeurt er iets vreemds. Uit het eerdere werk van Silverman bleek dat overactivatie daar feitelijk slaperigheid veroorzaakt.
Dus. Wat gebeurt er dan?
“Te weinig slaap vermindert de afgifte van hormonen. Te veel hormonen zorgen ervoor dat je wakker wordt.”
Het is een krap evenwicht. Slaap drijft het hormoon aan. Het hormoon reguleert de waakzaamheid. Doe het goed en je groeit. Jij repareert. Je stofwisseling blijft op het goede spoor.
“Het bevordert de algehele opwinding als je wakker wordt. Het heeft cognitieve voordelen.”
Gaat het alleen om spieren en botdichtheid? Nee. Het gaat erom scherp te zijn als de wekker gaat. Het gaat erom dat de hersenen voldoende wakker blijven om de dag te verwerken.
Vroeger keken we naar dit systeem alleen via bloedonderzoek. Nu zien we het circuit.
Misschien kunnen we het afstemmen. Misschien kunnen we ons richten op de celtypen. Misschien kunnen we de balans herstellen voor mensen met Alzheimer of Parkinson. Dat is in ieder geval de hoop.
Het circuit bestaat. De schakelaar is gevonden. Of we leren hoe we het beter kunnen omdraaien? Dat is de volgende vraag.
