Ostatnia kwadra Księżyca będzie widoczna na nocnym niebie między 9 a 10 lutego, zapewniając miłośnikom astronomii doskonałą okazję do obserwacji szczegółów jego powierzchni z dużą wyrazistością. Wschodzący na południowo-wschodnim niebie wkrótce po północy 10 lutego na wpół oświetlony księżyc pojawi się obok jasnych gwiazd, takich jak Spica i Arcturus.
Dlaczego to jest ważne?
Księżyc w trzeciej kwadrze pojawia się, gdy lewa strona Księżyca jest oświetlona, tworząc dramatyczne cienie na kraterach i pasmach górskich. Ta widoczność jest szczególnie cenna, ponieważ w tej fazie szczegóły powierzchni Księżyca są najbardziej widoczne, co pozwala na wyraźniejszą obserwację struktur geologicznych. Kratery i góry na Księżycu wyróżniają się niskim kątem padania światła słonecznego o tej porze.
Obserwowanie powierzchni Księżyca
Terminator, linia oddzielająca światło i cień na Księżycu, to najlepsze miejsce na ustawienie ostrości teleskopu. Na tej krawędzi cienie rozciągają się na księżycowy krajobraz, podkreślając krawędzie kraterów i centralne szczyty formacji, takich jak Herschel, Ptolemeusz, Alfons i Arzachel.
- Teleskop z aperturą 9″ z łatwością odkryje centralne szczyty wewnątrz Arzachela i Alphonse’a.
- Miejsca lądowania Apollo 12 i Apollo 14 znajdują się w pobliżu Morza Spokoju. Apollo 14 wylądował ponad 55 lat temu, 5 lutego 1971 r.
Geologia i historia Księżyca
Topografia Księżyca opowiada historię starożytnych uderzeń i aktywności wulkanicznej. Uważa się, że Montes Apenninus, pasmo górskie o długości 595 km, powstało w wyniku tego samego uderzenia asteroidy, które utworzyło Kotlinę Imbria, która później wypełniła się lawą i stała się „Morzem Deszczów”. To podkreśla, że formy terenu Księżyca są pozostałością po katastrofalnych wydarzeniach i następujących po nich procesach geologicznych.
Ostatnia kwadra Księżyca stanowi dla astronomów-amatorów idealną okazję do badania geologii Księżyca ze swojego podwórka, bez konieczności stosowania zaawansowanego sprzętu.
Osobom zainteresowanym obserwacją Księżyca lornetka lub teleskop o umiarkowanym powiększeniu umożliwi dostrzeżenie szczegółów powierzchni. Czyste niebo i minimalne zanieczyszczenie światłem poprawią widoczność. Wydarzenie to przypomina o dynamicznej przeszłości Księżyca i jego ciągłej roli niebiańskiej latarni morskiej w badaniach naukowych.
