Społeczności przybrzeżne na całym świecie stają w obliczu coraz większych szkód spowodowanych powodziami i falami sztormowymi spowodowanymi zmianami klimatycznymi. Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie PNAS pokazuje, że renaturyzacja lasów namorzynowych, zwłaszcza w połączeniu z istniejącymi zabezpieczeniami wybrzeża, takimi jak falochrony, może zapobiec wielomiliardowym stratom i chronić setki tysięcy ludzi każdego roku. Analiza podkreśla niedocenianą wartość gospodarczą i ochronną tych naturalnych ekosystemów.
Rosnące zagrożenie powodziami przybrzeżnymi
Ekstremalne zjawiska pogodowe, takie jak huragan Ian na Florydzie (2022), pokazują niszczycielską siłę fali sztormowej, powodując straty o wartości 110 miliardów dolarów i 158 zgonów. Jednak regiony z nienaruszonymi ekosystemami namorzynowymi doświadczyły o 30% mniej szkód, co przyniosło oszczędności w wysokości około 13 miliardów dolarów. To ilustruje zdolność lasów namorzynowych do pochłaniania energii fal przez gęste systemy korzeni, działając jako naturalny bufor przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi.
Korzyści ekonomiczne: 6 dolarów zwrotu z każdego zainwestowanego dolara
Naukowcy modelowali odtwarzanie namorzynów w połączeniu z istniejącymi zabezpieczeniami przeciwpowodziowymi na całym świecie i odkryli, że takie systemy mogłyby zaoszczędzić 800 milionów dolarów rocznie, chroniąc jednocześnie 140 000 ludzi przed powodzią. W scenariuszach o wysokiej emisji każdy dolar zainwestowany w systemy namorzynowe i tamy mógłby wygenerować lub zaoszczędzić 6 dolarów do 2100 roku, potencjalnie osiągając 125 miliardów dolarów. Największe korzyści odniosą Azja Południowo-Wschodnia i Afryka Zachodnia, przy czym największymi beneficjentami będą Nigeria, Indie i Indonezja. W USA Floryda i Luizjana również mogłyby znacząco na tym skorzystać.
Szara i zielona infrastruktura: połączenie natury i technologii
Badania te wpisują się w wyłaniającą się dziedzinę „szarej i zielonej infrastruktury”, która integruje rozwiązania oparte na naturze z konstrukcjami inżynieryjnymi. Inne przykłady obejmują łączenie leśnictwa z budownictwem ognioodpornym lub łączenie konserwacji tam z przywracaniem zlewni w górnym biegu rzeki. Według Thomasa Westhoffa z Wetlands International to hybrydowe podejście jest szczególnie pragmatyczne w przypadku gęsto zaludnionych i zapadających się linii brzegowych.
Wyzwania związane z odbudową: dlaczego projekty namorzynowe kończą się niepowodzeniem
Pomimo ich udowodnionej wartości, do 2050 r. ponad połowa ziemskich ekosystemów namorzynowych będzie zagrożona z powodu rolnictwa, akwakultury i rozwoju. Aż do 80% projektów renaturyzacyjnych kończy się niepowodzeniem z powodu złej realizacji (sadzenia w niewłaściwych miejscach lub stosowania niewłaściwych gatunków). Skuteczna rewitalizacja wymaga wsparcia społeczności lokalnych, a także zachęt ekonomicznych, które mogą konkurować z bardziej opłacalnym użytkowaniem gruntów.
„Lasy namorzynowe muszą od początku konkurować z innymi interesami gospodarczymi” – mówi ekonomista ds. ochrony środowiska Jonah Bush, podkreślając potrzebę wykazania płynących z nich korzyści finansowych w celu zapewnienia długoterminowej ochrony.
Wyniki badania potwierdzają potrzebę ochrony i odtwarzania lasów namorzynowych jako opłacalnej strategii łagodzenia zmiany klimatu. Chociaż nie jest to rozwiązanie uniwersalne, zintegrowanie tych naturalnych fortyfikacji z istniejącą infrastrukturą oferuje potężne, oparte na nauce podejście do odporności wybrzeża.
