Naukowiec i inżynier zajmujący się kosmosem Maggie Aderin zastanawia się nad swoją osobistą podróżą, argumentując, że dysleksji nie należy postrzegać jako deficytu, który należy skorygować, ale jako wyjątkową siłę poznawczą, którą należy wykorzystać.
Od „powolności” do odkryć
Przez większość swojego życia Maggie Aderin postrzegała dysleksję jako problem. Mimo niestabilnego dzieciństwa – w ciągu 12 lat zmieniła 13 szkół – często odczuwała ciężar niskich oczekiwań wobec nauczycieli. W swojej klasie miała trudności z czytaniem; Często nazywano ją „słodką, ale niezbyt mądrą”, ponieważ jej umiejętności ortograficzne i szybkość przetwarzania nie odpowiadały tradycyjnym standardom akademickim.
Jednak oficjalna diagnoza, która przyszła później, była zdecydowanym punktem zwrotnym. To zmieniło jej postrzeganie: przestała „cierpieć” z powodu tej choroby i zdała sobie sprawę, że jest to szczególny sposób postrzegania świata. To spostrzeżenie pozwoliło jej przeformułować postrzegane słabości jako cechy, które napędzały jej karierę naukową.
Siła myślenia dyslektycznego
Tradycyjne podejście do dysleksji skupia się prawie wyłącznie na tym, czego dana osoba nie może zrobić: szybko czytać, doskonale pisać lub łatwo przetwarzać informacje linearne. Chociaż te trudności są realne, Aderin twierdzi, że stanowią one jedynie niewielką część doświadczeń osób z dysleksją.
Pracując z Made By Dyslexia przyjęła koncepcję myślenia dyslektycznego – zestawu korzyści poznawczych, do których zalicza się:
– Myślenie lateralne: zdolność dostrzegania połączeń, które inni mogą przeoczyć.
– Wizja na dużą skalę: chęć zrozumienia złożonych systemów jako całości, zamiast skupiania się tylko na izolowanych częściach.
– Zaawansowana empatia i opowiadanie historii: Naturalne pragnienie przekazywania złożonych pomysłów poprzez historie i powiązania emocjonalne.
– Odporność: wytrwałość rozwinięta w procesie dostosowywania się do świata, który nie jest przeznaczony dla umysłów neuroróżnorodnych.
“Dysleksja nie przeszkodziła mi zostać naukowcem. Po prostu pomogła ukształtować typ naukowca, jakim się stałem.”
Dziedzictwo neuroróżnorodności
Aderin zauważa, że historia nie jest jedynie naznaczona nazwiskami dyslektyków, lecz jest przez nich napędzana. Kiedy patrzysz na takich ludzi jak Izaak Newton, Albert Einstein, Leonardo da Vinci i Stephen Hawking, jasne jest, że neuroróżnorodność zawsze była katalizatorem postępu ludzkości. Ci ludzie nie tylko „myśleli nieszablonowo”, ale całkowicie na nowo zdefiniowali ramy myślenia.
To połączenie jest istotne, ponieważ podważa status quo edukacji. Kiedy społeczeństwo skupia się wyłącznie na tym, że dziecko nie zdaje standardowego testu ortograficznego, istnieje ryzyko, że przeoczy jego potencjał do rozwiązania kolejnej wielkiej naukowej zagadki.
Zmiana paradygmatu
Celem jest przejście od modelu „deficytowego” neuroróżnorodności do modelu „wzmocnienia”. Dla Aderyna oznacza to:
1. Podnoszenie poprzeczki oczekiwań: zadbaj o to, aby dzieci nie odczuły „cienia niskich oczekiwań” ze strony dorosłych.
2. Rozpoznawanie różnych typów inteligencji: uznanie kreatywności, rozwiązywania problemów i empatii za ważne formy wysokiej inteligencji.
3. Wykorzystanie potencjału: Postrzeganie myślenia dyslektycznego jako globalnego zasobu, który może napędzać innowacje w nauce, inżynierii i poza nią.
Wniosek
Traktując dysleksję jako zaletę poznawczą, a nie niepełnosprawność, możemy odblokować ogromny zasób talentów twórczych i analitycznych. Wyzwaniem na przyszłość jest, aby następne pokolenie myślicieli było cenione za sposób, w jaki postrzegają świat, a nie oceniane za to, jak trudno jest im dopasować swoje myśli do tradycyjnych ram pisania.
