Veroudering voelt lineair.
Dat hoeft niet zo te zijn.
Wakker worden. Kijk in de spiegel. Voel je die vreemde verandering in je energie, je huid, je humeur? Misschien verbeeld je je dingen. Of misschien ervaar je een moleculaire klifdaling.
Uit onderzoek gepubliceerd in Nature Aging in augustus 2024 blijkt dat dit laatste veel waarschijnlijker is. Volgens geneticus Michael Snyder en zijn team van Stanford University vervallen we niet alleen langzaam in de loop van de tijd. We ervaren twee abrupte sprongen naar oudere persoonlijkheden. De ene komt op 44-jarige leeftijd terecht. De andere komt rond de leeftijd van 60 terecht.
“We veranderen niet alleen geleidelijk… er zijn een aantal echt dramatische veranderingen”, merkte Snyder op. “En dat is waar, ongeacht naar welk soort molecuul je kijkt.”
De gegevens achter de daling
Snyder heeft deze tijdperken niet uit de lucht gehaald.
Hij keek naar 108 volwassenen die jarenlang om de paar maanden biologische monsters doneerden. De databelasting was enorm. We hebben het over 135.231 biologische kenmerken die zijn gevolgd in RNA, eiwitten, darmlipiden, huid-, neus- en orale microbioomtaxa. Deelnemers dienden gemiddeld 49 monsters in gedurende ongeveer 1.800 dagen. Dat genereerde 246,3 miljard datapunten.
Uit dat geluid kwam het patroon naar voren.
In veel gezondheidscontexten, zoals het risico op Alzheimer of hartziekten, sluipt het gevaar niet langzaam omhoog. Na een bepaald punt piekt het. Dus brachten de onderzoekers de moleculaire verschuivingen in kaart om te zien wat die versnelling veroorzaakte.
Wat ze ontdekten was onthutsend. 81 procent van de moleculen die ze bestudeerden, veranderde tijdens een van de twee geïdentificeerde tijdvensters. De veranderingen waren geen geleidelijke hellingen. Het waren stapsgewijze sprongen.
Verschillende leeftijden Verschillende triggers
Bij de hit uit het midden van de jaren 40 en de verschuiving in het begin van de jaren 60 zijn enigszins verschillende lichaamssystemen betrokken.
Tussen de leeftijd van 43 en 46 jaar ondergaat het lichaam metabolische verschuivingen. Moleculen die betrokken zijn bij de verwerking van cafeïne en alcohol pieken of dalen. Het lipidenmetabolisme gaat zijwaarts. De tekenen wijzen op stress in de huid, spieren en het hart.
Dan is er de tweede piek tussen de 60 en 61 jaar. Hier verlegt het lichaam de focus naar koolhydraten. De immuunregulatie neemt een wending. Nierfunctiemarkeringen veranderen. Huid- en spierproblemen blijven bestaan, maar nu ziet het cardiovasculaire en metabolische landschap er duidelijk anders uit dan het decennium daarvoor.
Dus wat veroorzaakt het?
Voor vrouwen die de middelbare leeftijd bereiken, is het voor de hand liggende antwoord de menopauze of perimenopauze. Het is logisch. Hormonen dalen, de stofwisseling verandert. Maar het team van Snyder controleerde het.
De veranderingen gebeuren ook bij mannen. Mannen die geen van de ovariële overgangen ondergaan, vertoonden op dezelfde gemiddelde leeftijd dezelfde moleculaire chaos. Dus ja. Hormonen spelen misschien een rol bij vrouwen in de veertig, maar ze zijn niet de belangrijkste motor achter deze universele menselijke verschuivingen. Iets diepers trekt aan de hendel. Xiaotao Shen. een hoofdauteur van de Nanyang Technologische Universiteit zegt het duidelijk: deze verborgen factoren zijn waarschijnlijk belangrijker en verdienen serieus onderzoek.
Zijn 201 te weinig mensen?
De steekproefomvang was naar epidemiologische maatstaven klein. Iets meer dan honderd mensen tussen de 25 en 36 jaar werden getest. Het was een proof of concept, geen volkstelling.
Uit eerder onderzoek bij vliegen, ratten en zebravissen blijkt dat veroudering in de natuur niet altijd in een rechte lijn verloopt. Deze menselijke studie weerspiegelt die biologie. Maar totdat grotere groepen gedurende lange perioden op deze gedetailleerde manier worden gevolgd, blijven de ‘pieken’ sterke verdachten en geen absolute wet.
Wat leidt tot een ongemakkelijke vraag.
Als uw lichaam zichzelf fundamenteel twee keer opnieuw configureert tussen middelbare leeftijd en ouderdom, zijn onze medische behandelingen dan ontworpen voor het verkeerde model?
De meeste zorgprotocollen gaan uit van een geleidelijke achteruitgang.
Dit zegt iets anders.
