Spechten hameren niet alleen op bomen; ze grommen bij elke slag, net zoals een tennisspeler uitademt tijdens een krachtige zwaai. Uit nieuw onderzoek gepubliceerd in het Journal of Experimental Biology blijkt dat dit gegrom niet willekeurig is; het is een cruciaal onderdeel van de manier waarop spechten hun verbazingwekkend snelle en krachtige pikken bereiken. De studie werpt licht op de biomechanica van dit gedrag en gaat verder dan eerder onderzoek dat uitsluitend gericht was op bescherming tegen hoofdstoten.
De mechanica van een snelle hamer
Pikken lijkt eenvoudig, maar het is een complexe prestatie die gesynchroniseerde spierbewegingen vereist. Onderzoekers van de Brown University hebben acht wilde donzige spechten gevangen en elektroden gebruikt om de spieractiviteit te monitoren en tegelijkertijd hogesnelheidsvideo op te nemen. Uit de gegevens bleek dat spechten de nekspieren op dezelfde manier verstijven als mensen die een hamer gebruiken, waardoor het energieverlies tijdens een botsing wordt verminderd.
- Staartspieren stabiliseren het lichaam vóór elke slag, terwijl een enkele heupspier de kracht genereert.
- Hoofd- en nekspieren overlappen de contracties, waardoor de snelle, heen en weer gaande beweging wordt verzacht.
Ademhaling synchroon met de beat
Wat spechten echt onderscheidt, is hun ademhalingspatroon. In plaats van hun adem in te houden zoals gewichtheffers, ademen ze uit bij elke pik, in navolging van tennisspelers. Ze kunnen tot 13 slagen per seconde leveren, waarbij ze tussen elke slag slechts 40 milliseconden nodig hebben om in te ademen – sneller dan een menselijke knipoog. Deze ritmische ademhaling is niet slechts incidenteel; het wordt gesynchroniseerd met spierbewegingen, waardoor de coördinatie wordt verbeterd.
Beyond Drilling: communicatie via ritme?
De studie suggereert dat deze gecoördineerde ademhaling zou kunnen duiden op een dieper verband tussen pikken en communicatie. Zangvogels halen tijdens het zingen mini-ademhalingen, wat impliceert dat het drummen van spechten een vorm van niet-vocale expressie zou kunnen zijn. Dit daagt de traditionele kijk op pikken uit als puur functioneel gedrag, waardoor nieuwe wegen worden geopend voor het bestuderen van de communicatie tussen dieren.
De ontdekking onderstreept de verrassende parallellen tussen de biomechanica van mens en vogel, en benadrukt hoe ogenschijnlijk verschillende soorten vergelijkbare strategieën kunnen ontwikkelen om fysieke uitdagingen te overwinnen. Het begrijpen van deze mechanismen zou inzicht kunnen bieden in spiercoördinatie, impactabsorptie en de evolutie van communicatie bij zowel vogels als mensen.
