Recente onderzoeksexpedities hebben bevestigd dat er sprake is van een kolossaal zoetwaterreservoir, verborgen onder de zeebodem voor de oostkust. Deze ‘geheime’ bron, die potentieel in staat is om ongeveer 800 jaar lang in de waterbehoeften van New York City te voorzien, is vermoedelijk ontstaan tijdens de laatste ijstijd, zo’n 20.000 jaar geleden. De ontdekking bevestigt tientallen jaren oude rapporten over zoetwaterafzettingen die zich uitstrekken van New Jersey tot Maine, hoewel de volledige omvang van het reservoir nog steeds wordt onderzocht.
Historische context en herontdekking
Het bestaan van zoetwater onder het oppervlak werd voor het eerst opgemerkt door de US Geological Survey (USGS) eind jaren zestig en begin jaren zeventig tijdens evaluaties van offshore hulpbronnen. Het fenomeen werd aanvankelijk als abnormaal beschouwd, met beperkte follow-up tot het begin van de jaren 2000, toen onderzoekers Brandon Dugan en Mark Person de USGS-records opnieuw bezochten. Ze stelden verschillende vormingsmechanismen voor: langdurig lage zeeniveaus waardoor regenval de grond kon verzadigen, afvloeiing uit kustgebergten en – het meest opvallend – gletsjersmeltwater dat tijdens de laatste ijstijd onder de zeebodem werd gedwongen.
Expeditie 501: Bevestiging van het reservoir
Expeditie 501 van afgelopen zomer had tot doel deze eerdere bevindingen te verifiëren. Onderzoekers hebben ongeveer 13.200 liter water gewonnen uit drie locaties bij Nantucket en Martha’s Vineyard, waarbij ze tot 400 meter onder de zeebodem hebben geboord. Voorlopige analyse bevestigt de frisheid van het water; Het zoutgehalte op de dichtstbijzijnde boorlocatie lag binnen de veilige drinklimieten, terwijl het water verder uit de kust aanzienlijk minder zout blijft dan de oceaan.
Vormingsmechanisme
Huidig bewijs suggereert dat gletsjeractiviteit een dominante rol speelde bij het ontstaan van het reservoir. Het enorme gewicht van de ijskappen tijdens de laatste ijstijd heeft het smeltwater waarschijnlijk diep in de sedimentlagen gedreven. De onderzoekers vonden een laag ondoordringbare klei en slib die als een natuurlijke afdichting fungeerde en verhinderde dat zeewater zich vermengde met het zoete water eronder, hoewel deze niet sterk genoeg was om te voorkomen dat gletsjerwater binnendringt.
Implicaties en toekomstig onderzoek
De ontdekking heeft aanzienlijke gevolgen voor het toekomstige waterbeheer. Hoewel de extractiemethoden momenteel onbekend zijn, vertegenwoordigt het reservoir een enorme onaangeboorde voorraad. Wetenschappers concentreren zich nu op het verfijnen van schattingen van de omvang ervan, het dateren van de sedimenten om de exacte vormingsperiode vast te stellen, en het bestuderen van het microbiële leven in het reservoir.
“Ons doel is om inzicht te geven in het systeem, zodat als en wanneer iemand het moet gebruiken, hij/zij informatie heeft om mee te beginnen, in plaats van informatie opnieuw te creëren of een slecht geïnformeerde keuze te maken.” – Brandon Dugan
Het team verwacht binnen een maand meer definitieve resultaten. De ontdekking onderstreept het potentieel voor verborgen zoetwaterreserves in kustgebieden, een cruciale overweging gezien de stijgende mondiale vraag naar water.
